างจ้องไปที่ปู้ฟางไม่ลดละ หญิงสาวอยากได้ยินปู้ฟางเอ่ยชมทาร์ตไข่ของนาง เพื่อที่เขาจะได้สอนวิธีทำทาร์ตไข่ที่ถูกต้องให้นางรู้เสียที
ปู้ฟางเคี้ยวแล้วพยักหน้าหงึกหงักกับตนเอง จากนั้นก็เหลือบตาขึ้นมองเจวี้ยนเอ๋อร์
“รสชาติเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ” เจวี้ยนเอ๋อร์ถามด้วยความตื่นเต้น
ปู้ฟางไม่ได้รีบตอบ เขามองเจวี้ยนเอ๋อร์ที่ดูกระวนกระวายจากนั้นก็ตอบด้วยเสียงสงบ “ยังไม่ถึงระดับที่ข้าคาดหวังเอาไว้ กลับไปฝึกมาเพิ่มอีกแล้วนำมาให้ข้าชิมครั้งหน้าก็แล้วกัน”
ยิ่งหวังสูงมากเท่าไหร่ก็ยิ่งตกลงมาเจ็บมากเท่านั้น
ใบหน้าร่าเริงของเจวี้ยนเอ๋อร์แข็งทื่อทันทีเมื่อถูกปู้ฟางปฏิเสธอย่างไม่ใยดี จากนั้นก็พลันเปลี่ยนเป็นหดหู่เหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง
“ข… ขอโทษเจ้าค่ะ ข้าจะพยายามให้มากกว่านี้ ข้าจะกลับไปลองคิดลองทำดูใหม่ ครั้งหน้าจะต้องอบทาร์ตไข่ที่ทำให้เถ้าแก่ปู้พอใจได้อย่างแน่นอน”
ปู้ฟางชื่นชมความมุมานะของเจวี้ยนเอ๋อร์ไม่น้อย สตรีนางนี้มุ่งมั่นตั้งใจกับเส้นทางแห่งอาหารชั้นเลิศโดยแท้ แม้ทาร์ตไข่ของนางจะยังไม่เป็นที่พอใจของปู้ฟาง แต่นางก็ยังมุ่งหน้าทลายกำแพงของตนเองเพื่อศึกษามันให้ลึกซึ้งมากขึ้นไปอีก
เจวี้ยนเอ๋อร์จากไปอย่างรวดเร็วเหมือนตอนมา นางกอดกล่องอาหารของตนไว้อย่างดื้อดึงแล้วเดินออกจากร้าน มุ่งหน้ากลับตำหนักไปศึกษาวิธีการทำทาร์ตไข่เพิ่มเติมทันที
ลูกค้าคนอื่นๆ ในร้านก็จากไปที่ละคนสองคนเช่นกัน จนสุดท้ายเหลือเพียงชาย
