ยนเอ๋อร์อยู่ในชุดกระโปรงยาวลายดอก เผยให้เห็นร่างแบบบางอ้อนแอ้น นางถือกล่องอาหารเอาไว้ในมือ แน่นอนว่าภายในบรรจุทาร์ตไข่ที่นางอยากให้ปู้ฟางลองชิม
“ทาร์ตไข่รึ” พ่อครัวเงาที่แม้กำลังวัดฝีปากกับปู้ฟางอยู่ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที เขามองกล่องอาหารในมือเจวี้ยนเอ๋อร์ รู้สึกกระสับกระส่ายประหลาด
เจวี้ยนเอ๋อร์เข้ามาแทรกการปะทะคารมระหว่างเขาและปู้ฟาง ทำให้ทั้งสองเลิกตีกันแล้วหันมาสนใจนางได้อยู่หมัด
วันนี้ในร้านมีลูกค้าไม่มาก หลังจากที่กลุ่มของเจ้าอ้วนจินกินอาหารเสร็จแล้วจากไป ก็มีที่นั่งว่างเหลืออยู่เยอะแยะ
เจวี้ยนเอ๋อร์หยิบทาร์ตไข่หน้าตาประณีตออกมาจากกล่องอาหาร ทันทีที่เปิดฝา กลิ่นหอมของไข่และนมก็ฟุ้งกระจายไปทั่ว แม้จะเทียบไม่ได้กับทาร์ตไข่ของปู้ฟาง แต่หากตัดสินจากกลิ่นอย่างเดียวก็จัดว่าใช้ได้เลยทีเดียว
“เถ้า… เถ้าแก่ปู้ นี่เป็นทาร์ตไข่ที่ข้าทำเองกับมือ โปรดลองชิมด้วยเจ้าค่ะ” เจวี้ยนเอ๋อร์วางทาร์ตไข่ลงแล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว นางมองปู้ฟางด้วยสายตาเคารพยกย่อง
ปู้ฟางพยักหน้า ก้มหน้าลงไปมองทาร์ตไข่บนโต๊ะ สีของทาร์ตไข่ดูดีทีเดียว ดีกว่าชิ้นแรกที่เขาได้ชิมไปมาก
ปู้ฟางหยิบทาร์ตไข่ขึ้นมากัด กลิ่นหอมของนมระเบิดใส่ใบหน้าชายหนุ่มทันที ทำให้เขารู้สึกเหมือนตนเองได้ไปอยู่ในที่ที่มีแต่ท้องฟ้ากว้างใหญ่และทุ่งหญ้าไพศาล ฝูงวัวและแกะกำลังเล็มหญ้าตามใจชอบอยู่บนทุ่งหญ้าแห่งนั้น
เจวี้ยนเอ๋อร์กะพริบตาปริบ ดวงตาของน
