งปราณในอาหารกันนะ”
ชายชรายัดซี่โครงเปรี้ยวหวานเข้าปากชิ้นแล้วชิ้นเล่า รสชาติอร่อยนั้นเป็นสิ่งที่คาดเดาได้อยู่แล้ว แต่ปริมาณพลังปราณในซี่โครงแต่ละชิ้น เมื่อรวมกันแล้วเรียกได้ว่ามากกว่าโอสถทิพย์ที่เขากินเสียอีก
ราคาขายห้าสิบผลึกสำหรับซี่โครงเปรี้ยวหวานหนึ่งชาม พ่อครัวเงารู้สึกได้ทันทีว่าเป็นราคาที่คุ้มจ่ายแล้ว
ปู้ฟางเก็บผลึกห้าสิบชิ้นที่ชายชราส่งให้เข้ากระเป๋า เขาหันไปมองหน้าอีกฝ่าย ชอบใจนักที่มีลูกค้าที่ไม่อิดออดเวลาต้องจ่ายเงิน
“เถ้าแก่ปู้ เรามาทำข้อตกลงกันดีกว่า เจ้าเอาต้นอ่อนนั่นให้ข้าดีไหมเล่า เจ้าก็น่าจะรู้ดีว่าด้วยระดับพลังปราณของเจ้าเอง คงไม่สามารถปกป้องมันเอาไว้ได้” ชายชราประกาศ
ปู้ฟางหมดคำจะพูดทันที ต้นไม้นี่จะไม่ปลอดภัยในร้านของเขาได้อย่างไร… ตาแก่นี่ประสาทไปเสียแล้ว
“ไม่” ปู้ฟางปฏิเสธเสียงเย็น
ชายชราบันดาลโทสะทันทีที่ได้ยิน ไอ้หมอนี่เป็นแค่ผู้ฝึกตนระดับห้าขั้นราชันยุทธการ มันไปเอาความมั่นใจมาจากนรกขุมไหนถึงกล้ามาปฏิเสธเขา
“ตาแก่คนนี้ไม่ได้กำลังหลอกเจ้าอยู่ ทันทีที่ต้นไม้ของเจ้าโตเต็มที่ มันจะต้องดึงดูดขั้นนักพรตยุทธการจากทั่วทุกสารทิศมาอย่างแน่นอน!” ชายชราอธิบายให้ปู้ฟางฟังด้วยน้ำเสียงจริงใจ
“ขั้นนักพรตยุทธการนี่เก่งกาจไร้เทียมทานขนาดนั้นเชียวหรือ หากกล้าก่อความไม่สงบที่ร้านข้า ก็อย่ามาโทษข้าที่ต้องจับคนพวกนั้นโยนออกไปทีละคนก็แล้วกัน” ปู้ฟางพูดอย่างไม่ยี่หระ
…
วันนี้เจวี้
