มันหน้าหนาวนะ คนเราควรจะใส่เสื้อผ้าหนาขึ้นเพื่อให้อุ่นสิ ใครมันจะมาห่วงหล่อห่วงสวยกัน
“ท่านตามากินอาหารที่ร้านหรือเจ้าคะ ตามข้ามาเลยเจ้าค่ะ” โอวหยางเสี่ยวอี้พูดพร้อมเชิญชายชราเข้าไปในร้าน
ชายชราโบกพัดอีกครั้ง พยักหน้า จากนั้นก็เดินตามโอวหยางเสี่ยวอี้ไป
พอไปถึงทางเข้าร้าน เขาก็พลันหันไปมองสุนัขสีดำตัวใหญ่ที่กำลังกินอาหารในชามกระเบื้องอย่างตะกละตะกลาม สุนัขตัวนี้กำลังตะแคงก้นส่ายหางไม่หยุด ดูเหมือนจะชอบใจสิ่งที่ตนเองกำลังกินอยู่เป็นอันมาก
“ซี่โครงเปรี้ยวหวานนี่… สีส้มใส กลิ่นหอมเหลือเกิน เป็นซี่โครงเปรี้ยวหวานที่สมบูรณ์ที่สุด!” รูม่านตาของชายชราหดแคบ เขาเอ่ยออกมาด้วยความชื่นชม
คราวนี้เขาไม่ได้โบกพัดก่อนเป็นพิธี แต่เดินตรงรี่เข้าไปหาเจ้าดำทันที ดวงตาจ้องไปที่ซี่โครงเปรี้ยวหวานกลิ่นหอมควันฉุยในชามของเจ้าดำ พลางกลืนน้ำลายดังเอื๊อก
“นี่มันผลงานชิ้นเอกในบรรดาซี่โครงเปรี้ยวหวานในโลกหล้าชัดๆ เป็นงานชิ้นเอกที่ยอดเยี่ยมที่สุด ชายแก่คนนี้เกิดมาไม่เคยได้เห็นเลยในชีวิต… น่าเสียดายจริงที่กลับนำมาให้สุนัขกิน เหมือนการโยนของขวัญจากเซียนเทพทิ้งไปในอากาศชัดๆ! ช่างเสียของอะไรเช่นนี้!”
เจ้าดำที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาตะลุยกินซี่โครงเปรี้ยวหวานชะงักทันที มันค่อยๆ เหลือบตากลมโตดำขลับขึ้นไปมองชายแก่ตรงหน้า
