ไม่ได้
ปลาสองตัวนี้พอให้คนจำนวนมากด้านนอกกินพอดี
…
“นี่ พวกเราก็รู้ดีว่าเถ้าแก่ปู้ขี้เหนียวขนาดไหน พวกเจ้าคิดว่าเขาจะเอาอะไรมาเลี้ยงเราหรือ” เจ้าอ้วนจินยืดคอถามคนใกล้ๆ
หลัวซานเหนียนกลอกตาบน มุมปากยกขึ้นยิ้มเยาะ “ไม่มีทางเดาได้หรอก ด้วยนิสัยของเถ้าแก่ปู้แล้ว เขาอาจจะทำขนมปังแป้งข้าวโพดธรรมดาๆ ออกมา แล้วบอกพวกเราหน้าตายว่าเป็นอาหารจานใหม่ก็ได้”
“ไม่… ไม่มีทาง! หากเถ้าแก่ปู้บอกว่าเป็นอาหารจานใหม่ มันต้องคุ้มค่าแก่การรอแน่นอน!” เจวี้ยนเอ๋อร์วางกล่องขนมลงบนโต๊ะแล้วตอกกลับด้วยน้ำเสียงเอียงอายเบาๆ ทันทีที่ได้ยินคำพูดของหลัวซานเหนียน
ทุกคนสงสัยเป็นอย่างมากว่าปู้ฟางจะทำอะไรให้พวกเขากิน นี่เป็นเรื่องที่คาดเดายาก เนื่องจากพวกเขากินอาหารที่ร้านเป็นประจำแทบทุกวัน จึงรู้ดีว่าคุณภาพเช่นใดเหมาะกับราคาเช่นใด หากอาหารที่ปู้ฟางเลี้ยงในวันนี้มีราคาไม่ถึงผลึก ทุกคนคงได้รู้กันคราวนี้ว่าปู้ฟางขี้เหนียวเหมือนที่เขาพูดกันจริงๆ
นี่เป็นเหตุที่ทำให้ชายหนุ่มต้องงัดเอามงกุฎเลือดออกมาใช้
ลำพังแค่ปลาตัวอ้วนจากเผ่ามนุษย์อสรพิษอาจจะอร่อยถูกปาก แต่ด้วยความที่มันเป็นอสูรเวทระดับหนึ่ง หากเขานำมาย่างเฉยๆ ทุกคนจะต้องรู้สึกหัวเสียแน่นอน
ขณะที่กลุ่มคนขาประจำในร้านกำลังพูดคุยกันอยู่ ปู้ฟางก็ค่อยๆ เดินทอดน่องออกจากครัวมาพร้อมกระทะปลาย่างในมือ
ปู้ฟางไม่ได้เรียกให้เสี่ยวอี้มายกไปเนื่องจากกระทะนี้มีขนาดใหญ่ แต่เดินถือออกมาเองแ
