ใจจะบดอีกเม็ด แต่อู๋อวิ๋นไป่ที่ยืนมองอยู่กลับทนไม่ไหวจนต้องเข้าไปหยุดเอาไว้
“อย่าใช้อีก หากการรักษาเช่นนี้ได้ผลเขาก็ควรจะตื่นตั้งแต่เม็ดแรก สามเม็ดนั้นมากเกินไปแล้ว ใช้มากกว่านี้… จะเสียของเปล่าๆ” อู๋อวิ๋นไป่พูดด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นเล็กน้อย
ผู้อาวุโสสูงสุดลดมือที่ถือเม็ดบัวลง ใบหน้าของเขาขาวซีดจากความหวังที่พังทลายลงต่อหน้าต่อตา
ส่วนมนุษย์อสรพิษสตรีรูปงามและหยูฟู่ก็แทบคลั่ง ความหวังที่เพิ่มขึ้นจนเต็มเปี่ยมก่อนหน้านี้ถูกทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี
อู๋อวิ๋นไป่เดินไปหาชายที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง นางปล่อยกลุ่มพลังปราณเที่ยงแท้ออกจากมือเข้าห่อหุ้มหน้าอกของอีกฝ่ายไว้ จากนั้นก็หลับตาลงราวกับกำลังตรวจสอบสภาพร่างกายของชายผู้นี้
“เขายังไม่ได้สติเพราะสูญเสียพลังชีวิตไปปริมาณมหาศาล ไม่ว่าจะใช้เม็ดบัวอีกกี่เม็ดก็เสียเปล่า ถึงเม็ดบัวเหล่านี้จะสามารถเพิ่มพลังปราณให้เขาได้และช่วยทำให้อัตราการฟื้นตัวเพิ่มเร็วขึ้น แต่ก็ไม่สามารถนำพลังชีวิตกลับมาได้ ทำเช่นนี้จะเป็นการเสียสมุนไพรชั้นดีไปโดยเปล่าประโยชน์” อู๋อวิ๋นไป่พูดอย่างตรงไปตรงมา
นางถอนมือออกแล้วหันไปมองคนอื่นๆ ที่อยู่ในห้อง
ผู้อาวุโสสูงสุดถอนหายใจ ดวงตาที่จับจ้องไปยังบุตรสาวและภรรยาของหัวหน้าเผ่านั้นแดงก่ำ ความหวังของพวกเขาพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี แค่ไม่ระเบิดร้องไห้โฮออกมาตอนนี้ก็ถือว่าปาฏิหาริย์มากแล้ว
พลังชีวิตเช่นนั้นหรือ ปู้ฟางหรี่ตา ความคิดมากมายผ่าน
