มันอะไรกัน
ทันใดนั้นบรรดามนุษย์อสรพิษทุกตนก็รู้สึกได้ถึงพลังงานที่โถมเข้าห้อมล้อมร่างกายของพวกเขาเอาไว้ มันเป็นความรู้สึกที่ออกมาจากจุดซึ่งลึกที่สุดของสายเลือดในกายพวกเขา ร่างกายของมนุษย์อสรพิษทุกตนสั่นสะท้าน สีหน้าเต็มไปด้วยความประหวั่นพรั่นพรึง
ผู้อาวุโสสูงสุดตัวสั่นระริกเหมือนใบไม้ เขาไม่เคยกลัวจนคุมสติไม่อยู่เช่นนี้มาก่อน แม้แต่ตอนที่เข้าเฝ้าประมุขอสรพิษเป็นครั้งแรกก็ยังไม่เกรงกลัวเท่านี้…
มันเป็นความกลัวที่ไม่ได้มาจากความแตกต่างด้านพละกำลัง แต่มาจากก้นบึ้งของสายเลือดในกายพวกเขา
บรรดามนุษย์อสรพิษต่างพากันคำนับศิโรราบลงกับพื้นพร้อมด้วยเสียงน้ำจ๋อมแจ๋ม หัวใจเบาหวิวด้วยความหวาดกลัว ตัวสั่นจนต้องคุกเข่าลงกับพื้น
อู๋อวิ๋นไป่ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ปากของนางอ้าหวอจนมีขนาดเท่าลูกแอปเปิล ใบหน้าไม่อยากเชื่อสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นแม้แต่น้อย… “นี่… นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน เหตุใดมนุษย์อสรพิษจึงต้องคำนับลงแทบเท้าด้วย”
กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง!
ไกลออกไป กระบี่เมฆาหกเหินที่กองอยู่กับพื้นก็เริ่มสั่นเช่นกัน อู๋อวิ๋นไป่ที่หลอมรวมจิตเข้าเป็นหนึ่งเดียวกับกระบี่รู้สึกเหมือนหายใจไม่ออกอยู่ชั่วครู่ นางสัมผัสได้ถึงความกลัวที่ส่งต่อมาจากกระบี่เมฆาหกเหิน
อาวุธกึ่งเทพอย่างกระบี่เมฆาหกเหินย่อมมีความรู้สึกนึกคิด ทว่าเหตุใดกระบี่ที่มีจิตใจเช่นนี้ถึงได้กลัววัตถุธรรมดากันเล่า
อู๋อวิ๋นไป่เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่ถือมีดทำค
