รัวสีทองเจิดจ้าซึ่งอยู่ไกลออกไป…
มีดทำครัวนั่น…
“มีดทำครัวนั่นเป็นอาวุธกึ่งเทพจริงๆ น่ะหรือ! ล้อข้าเล่นหรือเปล่า ช่างทำอาวุธบ้าคนไหนกันที่อุตริตีมีดทำครัวอาวุธกึ่งเทพขึ้นมา ประสาทกลับจนไม่รู้หรืออย่างไรว่ามันเปลืองทรัพยากรดีๆ ไปเปล่าๆ ปลี้ๆ น่ะ”
อู๋อวิ๋นไป่โกรธเกรี้ยวเป็นอันมาก! สิ่งที่ทำให้นางโมโหมากที่สุดคือนางสัมผัสได้ว่ามีดทำครัวนั้นมีระดับสูงกว่ากระบี่เมฆาหกเหินของนางเสียอีก!
อาวุธกึ่งเทพของตำหนักเมฆาขาวด้อยกว่ามีดทำครัว… ช่างน่าอายอะไรเช่นนี้
ปู้ฟางวิ่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ มีดทำครัวขยายขนาดใหญ่ขึ้นจนทำให้เขาต้องพาดมันไว้บนบ่า
ตอนแรกงูเหลือมมงกุฎเลือดทมิฬไม่ได้ใส่ใจปู้ฟางแม้แต่น้อย แต่ทันทีที่มีดทำครัวสีดำในมือเขาเริ่มเรืองแสงขึ้นแล้วเปลี่ยนสภาพเป็นมีดสีทองเจิดจ้า มันก็อึ้งจนทำอะไรไม่ถูก
ร่างของมันหยุดนิ่งอยู่กับที่เหมือนโดนน้ำแข็งจากขั้วโลกแช่แข็งเอาไว้ ความชั่วร้ายที่มีก่อนหน้านี้มลายหายไปหมดสิ้น!
โฮก!
เสียงคำรามของมังกรดังออกจากมีดทำครัว พุ่งกังวานไปในอากาศราวกับว่ามังกรเทพกำลังท่องอยู่ในผืนนภา
ตึง… บรรดามนุษย์อสรพิษพากันคำนับต่ำกว่าเดิมบนพื้น ต่างรู้สึกราวกับเลือดในกายกำลังเดือดพล่าน สวรรค์ช่วย… เสียงมังกรคำราม! มีดทำครัวนั่น… ทำมาจากกระดูกมังกรรึ!
“โลกนี้มันสูญสิ้นมโนสำนึกของความเป็นคนไปหมดแล้วรึ กระดูกมังกร… เอามาทำมีดทำครัวเนี่ยนะ ช่างน่าเสียดายของอะไรเช่นนี้!”
นี่คือความคิด
