วมทักษะการทำอาหารเข้าไปในร่างกาย
ไอน้ำเริ่มระเหยออกจากใบสมุนไพรพร้อมกลิ่นหอม ตอนแรกกลิ่นนั้นไม่ได้รุนแรงมากนัก ทุกคนพากันสูดดมอากาศพลางคิดเพียงว่าหอมดี
แต่พอเนื้อปลายิ่งสุก ก็ยิ่งส่งกลิ่นแรงขึ้นเป็นเงาตามตัว จนกลิ่นนั้นเข้าปกคลุมไปทั่วทั้งบริเวณ ทุกคนล้วนสูดดมอากาศเพื่อรับกลิ่นหอมเข้าจมูก
เด็กหญิงที่กอดหางแม่ของตนเองอยู่จึ๊ปากด้วยความอยากกิน น้ำลายไหลลงคางเป็นพักๆ… กลิ่นนี่หอมเกินไปแล้ว
เหล่ามนุษย์อสรพิษไม่เคยได้กลิ่นที่หอมขนาดนี้มาก่อน แต่ละตนจึงรู้สึกอยากอาหารขึ้นมาทันที
แม้แต่ผู้อาวุโสสูงสุดยังแก้มสั่นขณะมองปู้ฟางด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ เขาไม่คาดคิดแม้แต่น้อยว่าชายหนุ่มตรงหน้าจะมีทักษะการทำอาหารที่สูงส่งถึงเพียงนี้
อู๋อวิ๋นไป่ก็มีสีหน้ามีความสุขมากเช่นกัน นางเองก็ตกใจไม่แพ้คนอื่น ทั้งยังเข้าใจลึกซึ้งกว่าคนอื่นว่าวิธีการทำอาหารของปู้ฟางนั้นทั้งยากและสร้างสรรค์เพียงใด
การทำอาหารด้วยการห่อใบไม้แล้วนำไปย่างบนไฟนั้น… เป็นวิธีการที่ทำให้สำเร็จได้ยากมาก มันทดสอบทั้งความสามารถในการควบคุมความร้อน และการควบคุมพลังปราณระดับสูง
“คนผู้นี้…” อู๋อวิ๋นไป่พึมพำกับตนเอง
ตอนนั้นเองปู้ฟางก็เอามือไปสัมผัสใบสมุนไพร เมื่อจับอุณหภูมิได้เขาก็ยิ้มออกมา
ชายหนุ่มควงมีดทำครัวในมือ จากนั้นก็ผ่าใบสมุนไพร
ทันทีที่ใบสมุนไพรขาดออกจากกัน น้ำซอสก็กระจายไปทุกทิศทาง ส่งกลิ่นหอมเข้มชวนหิวไปทั่วบริเวณ
กลิ่นหอมปนไอน้ำขาว
