ด้วยความที่เผ่าของพวกเขาตั้งอยู่ในหนองน้ำปราณมายา บรรดามนุษย์อสรพิษจึงกินปลาชนิดนี้เป็นอาจิณ พวกเขาคุ้นเคยกับกรรมวิธีการนำปลาชนิดนี้มาทำอาหารมาก จนอาจเรียกได้ว่านี่เป็นอาหารพื้นเมืองของมนุษย์อสรพิษเลยก็ว่าได้
ใบหน้าย่นยู่ของปู้ฟางที่ดูเหมือนกินยาขมเข้าไปนั้น ทำให้เหล่ามนุษย์อสรพิษงุนงงจนทำอะไรไม่ถูก
ความสดและความหวานของเนื้อปลาอัดแน่นอยู่ในน้ำแกงนี้อย่างเต็มเปี่ยม ทักษะการทำอาหารของแม่ครัวผู้ที่ทำน้ำแกงปลาเองก็จัดว่าใช้ได้เลยเช่นกัน แม้อาหารจานนี้จะไม่มีรายละเอียดเยอะเหมือนอาหารของมนุษย์ปกติ แต่แน่นอนว่ารสชาติถือว่าผ่านในสายตาของอู๋อวิ๋นไป่และคนอื่นๆ
ด้วยเหตุนี้ทุกคนจึงหันมามองปู้ฟางเป็นตาเดียว มนุษย์อสรพิษหลายตนจ้องชายหนุ่มด้วยสายตาโกรธเคือง ผู้อาวุโสสูงสุดและคนอื่นๆ ก็ขมวดคิ้วเช่นกัน
อู๋อวิ๋นไป่กลับมีสีหน้าตรงกันข้ามกับทุกคน นางอมยิ้มเล็กน้อยพลางมองปู้ฟางด้วยสายตาสนอกสนใจ ชายผู้นี้… ไม่ได้มาขายขำจริงๆ น่ะหรือ นี่เป็นถิ่นของเผ่ามนุษย์อสรพิษ ต่อให้น้ำแกงปลาของพวกเขารสชาติแย่จริง ก็ไม่จำเป็นต้องป่าวประกาศให้ขุ่นข้องหมองใจกัน ยิ่งไปกว่านั้น… ความจริงแล้วรสชาติของน้ำแกงปลานี้ก็อร่อยดีเสียด้วยซ้ำ
“เจ้ามนุษย์ เจ้าว่าอะไรนะ! น้ำแกงปลาของแม่ข้าอร่อยที่สุดในเผ่าเราแล้ว อย่างเจ้าจะไปรู้เรื่องอะไรกัน ทำอาหารเป็นหรือเปล่าเถอะ!” เด็กหญิงมนุษย์อสรพิษจ้องปู้ฟางตาเขียว จากนั้นก็พ่นลมเยาะเย้ยพร้อม
