รู้ใหม่เยอะแยะเลย เจ้าจะร้องไห้ไปทำไมกันเล่า เราต้องขอบคุณเขาสิถึงจะถูก” พี่หญิงใหญ่มู่พูดเสียงอ่อนโยน พร้อมเอานิ้วลูบสันจมูกบุตรสาวเพื่อปลอบให้ใจเย็นลง
เด็กหญิงมนุษย์อสรพิษหยุดสะอึกสะอื้นทันที นางเล่นมือตัวเองยุกยิกพลางเม้มปาก ดวงตาแดงก่ำ นางสูดน้ำมูกเบาๆ ขณะมองมารดาของตนเอง
มุมปากของปู้ฟางกระตุก ไม่ว่าจะเด็กหญิงมนุษย์ธรรมดาหรือเด็กหญิงมนุษย์อสรพิษก็ไม่ได้ต่างกันเลยแม้แต่น้อย เมื่อเกิดเหตุขัดข้องใจพวกนางก็ร้องไห้สู้… แต่จะว่าไปแล้วตัวเขาก็ผิดเองที่ทำให้เด็กร้องไห้
ปู้ฟางคิดสะระตะอยู่สักพักจากนั้นก็เอ่ยขึ้น “เอาอย่างนี้ดีไหมเล่า ตอนนี้ยังมีเวลาอยู่ ข้าจะทำอาหารโดยใช้ปลาชนิดนี้ให้ทุกคนลองชิมดู หวังว่าพวกเจ้าจะชอบ ถือเป็นการไถ่โทษด้วยที่ข้าถือวิสาสะวิจารณ์อาหารเจ้าโดยไม่ได้ถามความยินยอมก่อน”
คำพูดของปู้ฟางทำให้ทุกคนรอบตัวอุทานออกมาเสียงดังอื้ออึง เจ้ามนุษย์นี่… เป็นพ่อครัวจริงๆ น่ะรึ แถมจะทำอาหารให้ทุกคนลองชิมอีก
ดวงตาของอู๋อวิ๋นไป่เบิกกว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ… หมอนี่เอาจริงหรือ หากอาหารของหมอนี่รสชาติไม่เอาอ่าว… รับรองว่าต้องได้เอาปี๊บคลุมหัวกลับบ้านแน่นอน
แม้มนุษย์ธรรมดาและมนุษย์อสรพิษจะมีส่วนคล้ายกันอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มีอะไรมายืนยันว่าต่อมรับรสของทั้งสองเผ่าพันธุ์นั้นเหมือนกัน
พี่หญิงใหญ่มู่มองปู่ฟ่างด้วยความประหลาดใจ นางหรี่ตาเล็กน้อยเมื่อเห็นสีหน้ามั่นใจของชายหนุ่ม จากนั้นก็ยืดตั
