รรมของพวกเขา การปลูกพืชผักในหนองน้ำนั้นทำไม่ได้ ปลาชนิดนี้จึงเป็นวัตถุดิบที่พบเห็นได้บนโต๊ะอาหารทั่วไป…
อู๋อวิ๋นไป่ถือชามน้ำแกงปลาอยู่ในมือเช่นกัน น้ำแกงนั้นมีสีขาวเล็กน้อย ถึงน้ำจะไม่ใสแจ๋วแต่กลิ่นจัดว่าหอมใช้ได้ โดยรวมแล้วหน้าตาน่ากินเลยทีเดียว
มนุษย์อสรพิษหลายตนที่นั่งอยู่รอบๆ ต่างก็ถือชามกระเบื้องด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม พวกเขามั่นใจในน้ำแกงปลานี้เป็นอันมาก เนื่องจากเป็นอาหารที่คิดค้นขึ้นมาเอง! รับรองว่าสยบต่อมรับรสของมนุษย์พวกนี้ได้อย่างแน่นอน
อู๋อวิ๋นไป่ซดน้ำแกงปลาที่ร้อนเล็กน้อยเข้าไปเต็มๆ รสชาติเข้มข้นกระจายตัวไปทั่วปาก ทำให้จิตใจของนางสั่นไหว
“ไม่เลวเลย รสชาติอร่อยมาก! อร่อยกว่าน้ำแกงปลาทั่วไปที่พ่อครัวมนุษย์ทำเสียอีก ทั้งสดใหม่และหอมหวานชวนกิน” อู๋อวิ๋นไป่ชื่นชมด้วยความจริงใจ จากนั้นก็ซดน้ำแกงต่ออีกสองสามอึก
เหล่ามนุษย์อสรพิษต่างระเบิดหัวเราะออกมาทันที ความจริงที่ว่าพวกเขาทำให้มนุษย์เหล่านี้ยอมรับในรสชาติอาหารฝีมือพวกเขาได้ นับเป็นเรื่องที่ทำให้มีความสุขไม่น้อย
การที่น้ำแกงปลาประจำเผ่าพันธุ์ของพวกเขาได้รับการยอมรับถือเป็นเรื่องน่ายินดี แม้เผ่าพันธุ์ของทั้งสองฝ่ายจะต่างกันก็ตาม
แต่ตอนที่ทุกคนกำลังซดน้ำแกงและชื่นชมกับรสชาติแสนอร่อยกันอยู่นั้น เสียงที่เต็มไปด้วยความรังเกียจก็ดังขึ้น “เรียกนี่ว่าน้ำแกงปลาหรือ ยังเอากลิ่นคาวปลาออกไม่หมดด้วยซ้ำ แถมรสชาติก็ห่วยแตกสิ้นดี เสียวัตถุดิบ
