การลอกคราบมาแล้วสามครั้ง และกำลังจะลอกคราบอีกเป็นครั้งที่สี่ ความสามารถในการต่อสู้ของมันน่ากลัวมาก ข้าไม่อาจต่อกรกับมันได้”
แม้แต่ผู้อาวุโสลำดับสามก็ยังเทียบชั้นงูเหลือมนี้ไม่ติด… พวกเขาจะยอมปล่อยให้มันแย่งดอกบัววิญญาณประมุขน้ำแข็งไปทั้งอย่างนี้ หลังจากที่เฝ้าเพียรพยายามปลูกมาเป็นเวลานานน่ะหรือ ช่างน่าโมโหอะไรเช่นนี้…
ผู้อาวุโสสูงสุดถอนหายใจออกมา จากนั้นก็ส่ายหน้า นี่เป็นเพราะเผ่าของพวกเขาอ่อนแอเกินไป หากเรื่องนี้เกิดขึ้นที่นครหลวงมนุษย์อสรพิษ รูปการณ์คงไม่ออกมาเช่นนี้แน่นอน ประมุขของพวกเขาคงทำเพียงกระดิกนิ้ว เพื่อลบอสูรเวทตัวนี้ออกไปจากผืนแผ่นดินทันที!
น่าเสียดายที่ที่นี่ไม่ใช่นครหลวง และประมุขของพวกเขาก็ไม่ได้อยู่ที่นี่
ตอนที่ผู้อาวุโสสูงสุดกำลังคิดหาทางหนีทีไล่อยู่ อู๋อวิ๋นไป่ก็พูดขึ้น “ผู้อาวุโสสูงสุด เรามาร่วมมือกันดีไหม…”
ผู้อาวุโสสูงสุดหันมามองอู๋อวิ๋นไป่แล้วขมวดคิ้ว พลังกดดันทับลงมาบนตัวนางทันที แม้ขั้นปราณของเขาจะไม่สูงมาก แต่หลายคนก็ไม่อาจทานทนแรงกดดันนี้ได้
ทว่าอู๋อวิ๋นไป่เป็นถึงนายน้อยแห่งตำหนักเมฆาขาว และจิตใจของนางก็แข็งแกร่งเป็นอันมาก นางยิ้มออกมา ก่อนจะหันกลับไปมองผู้อาวุโสสูงสุดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
“เผ่าของเจ้ามีขั้นนักพรตยุทธการแค่คนเดียว ส่วนตอนนี้ฝั่งเราก็มีหนึ่งคนเช่นกัน หากทั้งสองคนร่วมมือกัน ก็ย่อมประมือกับงูเหลือมทมิฬได้มิใช่หรือ” คำพูดของอู๋อวิ๋นไป่มีเหตุผล
