ั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงสนั่นดังขึ้นมาจากใต้ผืนดิน
รูม่านตาของอู๋อวิ๋นไป่หดแคบทันที ร่างทั้งร่างรู้สึกหนาวเหน็บเย็นเยือก ปู้ฟางยืนนิ่งอยู่กับที่ด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก ทั้งสองค่อยๆ หันหลังกลับไปมอง…
สิ่งเดียวที่ทั้งสองเห็นคือเงาขนาดใหญ่มหึมาที่บดบังดวงอาทิตย์เสียมืดมิด เงาใหญ่ยักษ์ของอสูรเวทสุดสยองพองขนนั้นปล่อยแรงอาฆาตมาดร้ายออกมา ขณะจ้องพวกเขาด้วยรูม่านตาสีเลือด
อาหนี่ลุกขึ้นจากพื้นด้วยสีหน้าประหวั่นพรั่นพรึง ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านเหมือนใบไม้ไหว
“อ… อสูรเวทระดับเจ็ด งูเหลือมมงกุฎเลือดทมิฬ!”
