ณ หนองน้ำปราณมายาอันกว้างใหญ่ไพศาลที่ส่องประกายระยิบระยับล้อแสงแดด ฝูงนกกำลังบินแตกกระจายวุ่เพราะตกใจเสียงดังสะเทือนเลื่อนลั่นของพายุ
ปู้ฟางเลิกคิ้วขึ้นแล้วก้าวไปบนพื้นที่ชื้นแฉะยวบยาบ
“ข้าอยู่ที่ใดกัน” สีหน้าของชายหนุ่มมืดลงเล็กน้อยเมื่อเขารู้สึกตัวว่าตนเองไม่ได้อยู่ที่ดินแดนป่ารกชัฏเหมือนคราวก่อน แต่กลับมาโผล่ยังสถานที่ที่ไม่คุ้ยเคย เขามองไปรอบๆ แล้วก็พบว่ารอบตัวมีแต่น้ำและหญ้ารกสุดลูกหูลูกตา
ปู้ฟางก้าวเดินไปข้างหน้า พื้นยวบยาบทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย ชายหนุ่มประเมินได้ว่าตนเองน่าจะอยู่ตรงบริเวณที่เป็นหนองน้ำ หลุมบ่อเจิ่งนองและพงหญ้ารกหนารอบกายนั้นไม่เหมือนดินแดนป่ารกชัฏที่เขาเคยไปเยือนเลยแม้แต่น้อย…
นี่ระบบเอาเขา… มาทิ้งไว้ที่ใดกัน!
แล้วที่แบบนี้มันจะไปมีสมุนไพรพลังปราณได้อย่างไร หรือว่าระบบจะรวนกันนะ เลยนำเขามาส่งผิดที่โดยไม่ได้ตั้งใจ
ปู้ฟางส่งพลังปราณออกไปห่อหุ้มฝ่าเท้าของตัวเองเอาไว้ แล้วก็พบว่าเดินเหินสะดวกขึ้นมากในดินแดนที่ยวบยาบเป็นหลุมเป็นบ่อเช่นนี้ เขาถูกหนองน้ำสุดลูกหูลูกตาล้อมเอาไว้อย่างสิ้นเชิง รอบตัวมีแต่ดินโคลนทุกย่างก้าว ปู้ฟางมั่นใจว่าหากไม่ได้ใช้พลังปราณช่วย เขาคงจมลงหนองน้ำมิดภายในไม่กี่ก้าวอย่างแน่นอน
การเป็นผู้ฝึกตนระดับห้าขั้นราชันยุทธการทำให้เขามีพลังปราณปริมาณมากอยู่ในกาย ดังนั้นการใช้พลังปราณเที่ยงแท้ห่อหุ้มฝ่าเท้าเพื่อให้เดินบนน้ำได้จึงไม่ใช่เรื่อง
