งส่ายหน้า หลังจากบอกลาผู้อาวุโส อาหนี่ก็เลื้อยไปที่สวนสมุนไพรพร้อมนำมนุษย์อสรพิษหนุ่มสองสามตนติดตามไปด้วย
…
ซ่า!
เรือลำน้อยที่ทำมาจากวัสดุไม่ทราบชนิดค่อยๆ ไหลผ่านทางน้ำของหนองน้ำปราณมายาอันแสนกว้างใหญ่ ที่ท้ายเรือมีวงแหวนปราณกะพริบแสงเจิดจ้าอยู่ วงแหวนปราณนี้เป็นตัวสร้างแรงผลักดันให้เรือเคลื่อนที่ไปข้างหน้าได้
เรือเช่นนี้ทำให้การเดินทางผ่านหนองน้ำเป็นเรื่องรวดเร็วและแสนสะดวกสบาย
ลายเมฆสีขาวแต่งแต้มอยู่ทั้งสองด้านของกาบเรือ ลายเมฆเหล่านั้นดูสมจริงมากจนเหมือนขยับได้จริง
บนเรือมีคนสามคนนั่งขัดสมาธิอยู่ พลังปราณที่สัมผัสได้จากตัวพวกเขานั้นแข็งแกร่งมาก จนทำให้หญ้ารอบกายลู่ลงกับพื้นจากแรงกดดัน
ทันใดนั้นชายหนุ่มผิวขาวที่นั่งอยู่ตรงกลางก็เปิดเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย เขามีหน้าตาหล่อเหลายากหาใครเทียบเทียม ผิวขาวอมชมพูทำให้ชายหนุ่มผู้นี้ดูมีเสน่ห์น่าดึงดูดใจเป็นอันมาก
ผมที่ปรกหน้าผากของชายหนุ่มโบกสะบัดไปตามสายลม
“แม่นาง… เอ่อ นายน้อยขอรับ เรากำลังจะถึงถิ่นที่อยู่ของชนเผ่ามนุษย์อสรพิษแล้ว ดอกบัววิญญาณประมุขน้ำแข็งที่นายน้อยตามหาอยู่ในสวนสมุนไพรของชนเผ่านี้ขอรับ” ชายที่นั่งอยู่ด้านหน้าของหนุ่มหน้าตาดีคนนั้น หันหลังกลับมาพูดกับอีกฝ่าย
ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาลืมตาขึ้น รอยยิ้มน้อยๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก ดวงตามองไปยังตึกรามบ้านช่องที่สร้างอย่างหยาบๆ ซึ่งอยู่ไกลลิบจนเกือบมองไม่เห็น
“เราแวะแถวๆ ที่ตั้งเผ่าน
