้นางดูเหมือนคนตะกละที่เจออาหารอร่อยเท่านั้น
ทาร์ตไข่สองชิ้นหายวับไปในปากของเจวี้ยนเอ๋อร์ ท่ามกลางสายตาตกใจของหลัวซานเหนียนและหยางเฉิน ทั้งสองอ้าปากค้างนิ่งอึ้งไป
“ข้ากินหมดแล้ว! เถ้าแก่ปู้… ทาร์ตไข่พลังปราณของท่านนั้น… อร่อยจนข้าบรรยายไม่ถูกเลย!” เจวี้ยนเอ๋อร์ประสานมือและโค้งคำนับให้ปู้ฟาง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงใจ “ขอบคุณที่ทำให้ข้าได้ชิมอาหารอร่อยเลิศรสเช่นนี้นะเจ้าคะ”
ปู้ฟางกะพริบตาด้วยความประหลาดใจ ความจริงจังของนางทำให้เขารู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย จึงทำได้เพียงพยักหน้าตอบอย่างอึดอัดพอตัว
หยางเฉินและคนอื่นๆ กินอาหารที่สั่งมาหมดในที่สุด ลูกค้ากลุ่มนี้สั่งเยอะใช้ได้เลยทีเดียว
เหล่าพี่สะใภ้อดไม่ได้ที่จะปิดปากหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นหยางเฉินจ่ายเงินด้วยสีหน้าเจ็บปวดใจ ยกเว้นไว้แต่หลัวซานเหนียนเสียคนหนึ่งที่ยืนเอามือเท้าสะเอว อ้าปากหัวเราะเสียงดังลั่น…
“พี่สะใภ้ทั้งหลายของข้า เหมือนที่ข้าบอกเลยใช่หรือไม่ อาหารของเถ้าแก่ปู้นั้นอร่อยที่สุดในนครหลวงแล้ว! ก่อนหน้านี้ไม่มีใครเชื่อข้า ทีนี้เข้าใจหรือยังเล่า” หยางเฉินเชิดคางขึ้นข่มด้วยสีหน้าจริงจัง
หลัวซานเหนียนรู้สึกรำคาญเล็กน้อยเมื่อเห็นสีหน้าอวดดีของหยางเฉิน นางจึงใช้ฝ่ามือตบท้ายทอยของเด็กชายแล้วพูดอย่างหัวเสีย “เหตุใดคนที่พูดจาอวดดีจึงเป็นเจ้าแทนที่จะเป็นเถ้าแก่ปู้ไปได้นะ ในเมื่อกินเสร็จแล้วก็กลับบ้านไปฝึกวิชาเพิ่มก็แล้วกัน อีกไม่กี่ว
