งเหล่าสตรีกำลังเดินมาทางร้านแถมยังมีคนที่เขารู้จักอยู่ในนั้นด้วย
“เจวี้ยนเอ๋อร์ข้าได้ยินมาว่าเถ้าแก่ปู้ได้รางวัลที่หนึ่งในงานสมโภชปีนี้วันนี้ข้าจะเลี้ยงอาหารอร่อยเจ้าเองไม่ต้องกลัวไป”หลัวซานเหนียนพูดด้วยท่าทางโอ่อ่ายิ่งใหญ่นางสวมชุดคลุมรัดติ้วผ่าข้างเผยให้เห็นขาเรียวยาวขาวเนียนแม้อากาศจะหนาวเหน็บแต่นางดูไม่ได้รับผลกระทบเลยแม้แต่น้อย
ข้างหลัวซานเหนียนมีสตรีในชุดกระโปรงสวยสง่าอยู่หลายคนหนึ่งในนั้นเป็นสตรีหน้าอ่อนเยาว์ในชุดเสื้อกันหนาวขนสัตว์หนาปลายจมูกของนางเป็นสีแดงเล็กน้อยจากความหนาวปากพ่นไอขาวออกมาขณะเดินตามหลัวซานเหนียนต้อยๆ
หยางเฉินในชุดสีแดงสดใสเหมาะกับเทศกาลเดินนำขบวนมาอย่างตื่นเต้นดีใจ
“พี่สะใภ้ทั้งหลายของข้าพวกท่านไม่มีวันผิดหวังกับฝีมือการทำอาหารของเถ้าแก่ปู้แน่นอน”ขุนศึกตัวน้อยประกาศอย่างมั่นอกมั่นใจเขารู้ดีว่าอาหารที่ร้านของปู้ฟางอร่อยเพียงใดเนื่องจากเคยกินมาก่อน
กลุ่มเด็กชายหนึ่งคนและหญิงสาวหลายคนเดินมาถึงหน้าร้านแล้วก็เห็นสุนัขสีดำตัวใหญ่นอนอืดอยู่บนพื้นพร้อมด้วยปู้ฟางที่นั่งขดอยู่บนเก้าอี้…ทั้งสองมีสีหน้าขี้เกียจเกินบรรยายแต่ก็ไม่ใช่เรื่องน่าประหลาดแต่อย่างใดเนื่องจากทั้งสองเป็นคนของร้านเดียวกัน
“เจ้าหมาน้อยน่ารัก!”สตรีหน้าอ่อนเยาว์ในชุดเสื้อกันหนาวตัวหนาร้องออกมาด้วยความดีใจเมื่อเห็นสุนัขสีดำตัวใหญ่นอนหลับอุตุอยู่หน้าร้านนางวิ่งโร่เข้าไปหาแล้วลูบศีรษะของเจ้าดำด้วยมือข
