าวบอบบาง
เจ้าดำดูงุนงงเป็นอันมากขณะมองสตรีอายุน้อยผู้มีดวงตาเต็มไปด้วยความรักแม่นางผู้นี้มีพลังปราณเพียงระดับสามขั้นคลั่งยุทธการเท่านั้นแค่สุนัขผู้ยิ่งใหญ่อย่างเขาจามออกมาด้วยความคันจมูกนางก็คงตายกลายเป็นซากร่องแร่งแล้วแต่เขาเป็นถึงท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่มากยศจะมานั่งคิดแค้นใจเด็กสาวตัวน้อยไปทำไมกัน
ด้วยเหตุนี้ท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่จึงทำเพียงเปลี่ยนท่านอนแล้วหลับไป
“เจ้าสุนัขนี่…ช่างน่ารักเหลือเกิน”ดวงตาของเจวี้ยนเอ๋อร์เป็นประกายระยับขณะลูบศีรษะอ่อนนุ่มอบอุ่นของเจ้าดำด้วยมือทั้งสองข้างพร้อมหัวเราะคิกคักไปด้วย
ปู้ฟางกะพริบตาด้วยความประหลาดใจมองเจ้าสุนัขขี้เกียจที่ดูเหมือนจะขี้เกียจสันหลังยาวเกินกว่าจะตอบโต้แล้วคิดอย่างเย้ยหยัน“ไอ้หมาขี้เกียจนี่…ถ้าคนที่ลูบหัวมันเป็นผู้ชายป่านนี้คงจัดการทักทายด้วยอุ้งเท้าไปแล้ว”ชายหนุ่มรู้ดีว่าอุ้งเท้าของสุนัขตัวนี้ร้ายกาจเพียงใด
“เจ้าที่อยู่ตรงนั้นน่ะ…จะสั่งอะไรก็รีบเข้าร้านมาที่ร้านเรามีกฎห้ามแหย่สุนัข”ปู้ฟางพูดพร้อมลุกขึ้นยืนแม้เขาจะไม่รู้ว่าเจ้าดำจะเกิดผีเข้าโกรธเคืองขึ้นมาหรือไม่แต่ก็คิดว่าน่าจะเป็นการดีกว่าหากแยกแม่นางคนนี้กับสุนัขออกจากกัน
หลัวซานเหนียนมองสุนัขสีดำหน้าร้านด้วยสายตาหวาดกลัวเมื่อนางเห็นว่าเจวี้ยนเอ๋อร์กำลังลูบศีรษะมันอยู่หัวใจก็แทบกระโดดออกทางปากด้วยความประหวั่นพรั่นพรึงเจวี้ยนเอ๋อร์ผู้อ่อนต่อโลกอาจจะไม่รู้ว่าสุนัขตัวนี้เป็นใครแต่นาง
