ักต่อ ความเชี่ยวชาญของเขาในสองด้านนี้ค่อยๆ เพิ่มสูงขึ้นอย่างช้าๆ
หลังจากที่ทำซี่โครงเปรี้ยวหวานเสร็จ ปู้ฟางก็เดินออกจากครัวพลางทำจมูกฟุดฟิดดมกลิ่นเนื้อ เขาเอาไม้กระดานออก ลมหนาวพัดหอบเข้ามาในร้านทันที หลังจากที่จบเทศกาลฤดูใบไม้ผลิ หิมะก็ตกหนักขึ้นอีก ส่วนอากาศก็หนาวขึ้นมาเป็นเงาตามตัว
“เจ้าดำ ได้เวลาอาหารแล้ว” ปู้ฟางร้องเรียกพร้อมหดคอลงในเสื้อ แล้วก้าวเท้าออกจากร้านที่แสนอบอุ่น ด้วยความที่เขาใส่เสื้อผ้าบาง จึงรู้สึกได้ถึงความหนาวเหน็บจนขนลุกไปทั้งตัวได้ทันที
แต่เจ้าดำกลับไม่ได้แยแสต่อความหนาวเลยแม้แต่น้อย ดวงตาของมันมองเห็นแต่ซี่โครงเปรี้ยวหวานจานใหญ่เท่านั้น มันหอบแฮ่กลิ้นห้อยจากปาก ดวงตาจับจ้องไปที่จานในมือปู้ฟางด้วยความตื่นเต้นดีใจ
หลังจากที่วางจานซี่โครงเปรี้ยวหวานลงตรงหน้าเจ้าดำเรียบร้อย ชายหนุ่มก็เดินเข้าร้านไป แทบรอไม่ไหวที่จะได้กลับเข้าสู่บรรยากาศอบอุ่นสบายตัวอีกครั้ง
ตอนนั้นเองก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นตรงปากทางเข้าตรอก จากนั้นร่างท้วมที่พันไว้ด้วยชุดกันหนาวตัวหนาก็ปรากฏขึ้น
ปู้ฟางมองเจ้าอ้วนจินเดินปุ๊กลุกเหมือนลูกชิ้นยักษ์เข้ามาในร้าน ชายอ้วนพ่นลมเย็นออกจากปากแล้วเอ่ยกลั้วหัวเราะ “อรุณสวัสดิ์เถ้าแก่ปู้ วันนี้ข้างนอกหนาวเป็นบ้าเลยนะ”
“ในร้านนี้อบอุ่นสบายตัวที่สุดแล้ว ความรู้สึกอบอุ่นนี้ทำให้ข้าอยากอยู่ที่นี่ตลอดไปเลยทีเดียว” เจ้าอ้วนจินพูดพร้อมนั่งลงอย่างยินดีปรีดา แล้วถอดเสื้
