อกันหนาวออก
ปู้ฟางพยักหน้าตอบด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก
“จะว่าไป เกี๊ยวจันทร์เสี้ยวสีรุ้งเมื่อวานนี้… ช่างยอดเยี่ยมจนข้าไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย อร่อยมากเสียจนข้าอยากจะกินลิ้นตัวเองเข้าไปเลยทีเดียว ข้าไม่เคยกินอะไรที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย ท่านจะนำรายการนี้มาขายในร้านหรือไม่” เจ้าอ้วนจินถาม
สายตาของปู้ฟางว่างเปล่าอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็หันไปมองที่รายการอาหารบนผนังตามสัญชาตญาณ แน่นอนว่ารายการนี้ไปปรากฏบนผนังเรียบร้อยแล้ว
“เกี๊ยวสีรุ้งในน้ำซุป ชามละร้อยผลึก”
เจ้าอ้วนจินสูดลมหายใจเข้าลึก “ร้อยผลึกเลยรึ… เถ้าแก่ปู้ ไม่แพงเกินไปรึ วัตถุดิบที่ท่านใช้ทำเกี๊ยวเมื่อวานก็เป็นวัตถุดิบธรรมดาเท่านั้น ตั้งราคาสูงขนาดนี้ไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย”
อาหารที่ร้านของปู้ฟางส่วนใหญ่เต็มไปด้วยพลังปราณเที่ยงแท้ปริมาณมากอัดแน่นอยู่ภายใน นอกจากนี้รสชาติยังอร่อยจนไม่น่าเชื่อ การจะทำเช่นนี้ได้จะต้องใช้วัตถุดิบที่ราคาแพงจับใจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่เกี๊ยวจันทร์เสี้ยวสีรุ้งที่เจ้าอ้วนจินกินเมื่อวานนั้นใช้วัตถุดิบอย่างผลไม้และพืชผักธรรมดา การตั้งราคาสูงขนาดนี้ หากไม่เรียกว่าทำนาบนหลังคนก็ไม่รู้จะเรียกว่าอะไรดี
แม้เจ้าอ้วนจินจะเป็นเจ้าของเหมืองผลึก แต่การใช้เงินเหมือนเป็นเบี้ยเช่นนี้ แน่นอนว่าย่อมทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมาก
คำถามของเจ้าอ้วนจินทำให้ปู้ฟางตกใจไปชั่วขณะ เขามองหน้าชายอ้วนอย่างงุนง
