ด้วยสนามหญ้ากว้างใหญ่และตำหนักโอ่โถงอลังการตั้งอยู่ สนามหญ้านั้นปกคลุมไปด้วยหมอกหนา
ข้างตำหนักใหญ่โตมีกระท่อมไม้สองชั้นเล็กๆ ตั้งอยู่ ชายชราที่ทั้งผมและคิ้วขาวโพลนกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ในกระท่อมอย่างเงียบสงบ บนมือเหี่ยวย่นมียันต์หยกสีเหลืองเขียวสลักลายประหลาดสองสามชิ้นวางอยู่
ดูเหมือนว่าชายชราผู้นี้กำลังนอนกลางวันอยู่ ดวงตาของเขาปิดสนิท ลมหายใจผ่อนออกทางจมูกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ
ทันใดนั้นยันต์หยกในมือก็สั่นเล็กน้อย ชายชราตื่นขึ้นทันที ค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นอย่างง่วงงุน ดวงตาของเขาเป็นสีฟ้าประหลาด หากมองผ่านๆ ดูเหมือนว่าชายผู้นี้สามารถมองทะลุดวงดาวทั้งมวลได้
“เหตุใดยันต์ความลับแห่งสวรรค์จึงสั่นด้วยตนเองเช่นนี้ ข้ายังไม่ได้เริ่มการพยากรณ์เลย แต่ปรากฏการณ์ประหลาดก็ดันเกิดขึ้นก่อนเสียนี่ หรือว่ามีสมบัติลับอะไรปรากฏขึ้นในทวีปมังกรซ่อนเร้นอีกกันนะ” ชายชราคิด พร้อมยกยันต์หยกขึ้นดู ดวงตาของเขาดูราวกับไร้ซึ่งความต้องการทางโลกโดยสิ้นเชิง
ชายชราชี้นิ้วไปที่ยันต์เพื่อทำให้มันสงบลง แล้วตกลงมาแน่นิ่งในมือของเขาอีกครั้ง จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนพลางเดินกระย่องกระแย่งไปที่หน้าต่างกระท่อมหลังเล็ก เพื่อสูดหายใจเอาลมเย็นเข้าเต็มปอด
ชายชรายืนอยู่หข้างหน้าต่าง เอามือไพล่หลัง มองไปยังชั้นเมฆที่โอบล้อมยอดเขาอู่เหลียงอยู่ ดวงตาสีฟ้าประหลาดมีแสงสว่างเจิดจ้าหมุนวนอยู่ภายใน ทำให้ดูราวกับว่าเขากำลังพินิจพิเคราะห์เพื
