ไปให้ถึงร้านโดยเร็ว
เจ้าดำนอนอืดอยู่หน้าร้านตามปกติ ดูเหมือนว่ามันจะรู้สึกได้ว่าชายหนุ่มกำลังเดินเข้ามาใกล้ จึงโงหัวขึ้นมองพร้อมพ่นลมออกจากจมูก
“อรุณสวัสดิ์ เจ้าดำ” ปู้ฟางพูดพร้อมยิ้มบาง เขากลิ้งเมล็ดพืชสีดำในมือเล่น แน่นอนว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาเช้า เนื่องจากท้องฟ้าเริ่มจะมืดอันเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าช่วงกลางวันกำลังจะหมดลง แต่หากดูจากวิธีการใช้เวลาของเจ้าดำในแต่ละวันที่เอาแต่นอนหลับอุตุตลอด ทุกเวลาคงเป็นตอนเช้าสำหรับมันเสมอ
เจ้าดำกลอกตาบน ไม่สนใจคำกระเซ้าของปู้ฟาง มันสะบัดหน้ากลับแล้วตั้งท่าจะนอนต่อ ทันใดนั้นเจ้าดำก็ผงกหัวขึ้น ดวงตาจ้องไปที่เมล็ดพืชสีดำในมือชายหนุ่ม
ปู้ฟางเปิดไม้กระดานกั้นประตูออก แล้วกำลังจะเดินเข้าไปในบริเวณตัวร้านอันแสนอบอุ่น เพียงแค่สะบัดมือ เมล็ดพืชในมือก็ถูกเก็บไว้ในกระเป๋าคลังเก็บที่ระบบมอบให้เป็นที่เรียบร้อย
ชายหนุ่มไม่ได้รับรู้สายตาของเจ้าดำแม้แต่น้อย หากปู้ฟางเขาเห็นความจริงจังในดวงตาของเจ้าดำเมื่อครู่ คงไม่มีทางคิดว่าเมล็ดพืชนี้ไร้ประโยชน์อย่างแน่นอน
ดวงตาของเจ้าดำดูเคร่งขรึมเล็กน้อย ก่อนเปลี่ยนเป็นความประหลาดใจและความไม่แน่ใจหลังจากที่มันลองดมอากาศเพื่อสำรวจดู สุดท้ายแล้วมันก็หาวออกมาหวอดใหญ่แล้วหลับไหลต่อไป
…
เทือกเขาอู่เหลียงตั้งตระหง่านสูงเสียดฟ้าจนแทงทะลุขึ้นไปบนเมฆ เหมือนเสาหินขนาดยักษ์ที่กล้าท้าทายท้องนภา
ที่ยอดเขานั้นมีสำนักศาสนาหน้าตาเก่าคร่ำครึ พร้อม
