ามตัวในชามเรียบร้อยก็ดื่มน้ำซุปจนไม่เหลือแม้สักหยด ชายหนุ่มวางชามลงบนโต๊ะด้วยความพึงพอใจพลางหายใจเอาลมอุ่นๆ ออกมา
“ไปห้ามพวกเขา บอกให้มานั่งรอดีๆ ไม่อย่างนั้นจะถูกตัดสิทธิ์แล้วต้องออกไปจากที่นี่ทันที” จีเฉิงเสวี่ยพูดกับขันทีที่ยืนอยู่ใกล้ตัวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน หลังจากเหลือบตามองฉากความวุ่นวายที่อยู่เบื้องล่าง
ขันทีผู้นั้นรับคำสั่ง จากนั้นเหล่าองครักษ์ในชุดเกราะจำนวนมากก็ตรงเข้าไปจัดการฝูงชนให้อยู่ในระเบียบทันที
ชาวบ้านเหล่านี้ไม่กล้าขัดคำสั่งของจักรพรรดิ จึงได้แต่นั่งลงประจำที่และอดทนต่อความหิวโหยขณะตั้งหน้าตั้งตารอเกี๊ยวของปู้ฟาง
สีหน้าของพ่อครัวจินเริ่มซีดเผือดขณะที่ศีรษะโล้นเลี่ยนของเขาดูจะหม่นหมองลงภายใต้แสงอาทิตย์เจิดจ้า…
“เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ ทำไมถึงเกิดเรื่องพรรค์นี้ขึ้นได้ เขาใช้แค่วัตถุดิบธรรมดาแท้ๆ แล้วเหตุใดจึงทำอาหารที่อร่อยเช่นนั้นออกมาได้” พ่อครัวจินกังวลใจเป็นอันมาก ความพึงพอใจของจีเฉิงเสวี่ยและกลุ่มคนบอกชายหัวล้านได้เป็นอย่างดีว่าเกี๊ยวจันทร์เสี้ยวสีรุ้งของปู้ฟางนั้นเอาชนะลูกชิ้นสุขสราญสี่สหายของเขาอย่างขาดลอย
สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นไม่ต่างจากสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ สำหรับพ่อครัวจินผู้ที่ภาคภูมิใจในตนเองมาตลอด เขาเที่ยวคุยโวต่อหน้าพ่อครัวแม่ครัวคนอื่นๆ ว่าเถ้าแก่ปู้นั้นเป็นแค่พ่อครัวที่บังเอิญโชคดีและไม่มีสิ่งอื่นใดให้ต้องกังวล ทว่าผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นกลับฟาดใส่หน้าเขาอย่างไ
