“เจ้าคิดว่ากับอีแค่รางวัลขี้ปะติ๋วจะทำให้ข้ายอมใจอ่อนเข้าร่วมงานรึ” ปู้ฟางยืนหลังตรงแหน็ว มองโอวหยางซงเหิงด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง
โอวหยางซงเหิงประหลาดใจไปชั่วขณะ “สมแล้วที่เป็นพ่อครัวที่แม้แต่ท่านจักรพรรดิยังทรงให้การยอมรับ ชายผู้นี้เป็นคนแน่วแน่ยึดมั่นในอุดมการณ์กว่าพ่อครัวธรรมดาทั่วไปยิ่งนัก ดูเหมือนว่าการเชิญให้เถ้าแก่ปู้มาร่วมงานต้องเป็นงานหินแน่ๆ” เขาคิด
“เถ้าแก่ปู้ ท่านจะไม่ลองคิดดูอีกครั้งจริงๆ หรือ นี่เป็นโอกาสที่จะทำให้ทุกคนได้ประจักษ์กับความสามารถในการทำอาหารของท่านนะ!” โอวหยางซงเหิงถามด้วยน้ำเสียงลังเลใจ
ปู้ฟางมองหน้าอีกฝ่ายแล้วกะพริบตาปริบๆ อยู่สักพัก จากนั้นเขาก็ถอนหายใจยาวออกมาพลางเอ่ยถาม “บอกข้ามาก่อนว่าหากชนะที่หนึ่งจะได้รางวัลอะไร”
“หือ อะไรนะ” โอวหยางซงเหิงฉีกยิ้มกว้างขณะมองปู้ฟาง “ยอมแพ้แล้วรึ ไอ้ความหัวแข็งก่อนหน้านี้หายไปไหนหมด ไหนบอกว่าเป็นคนยึดมั่นในอุดมการณ์ไม่สนใจทรัพย์สินเงินทองของมีค่าอย่างไรเล่า”
“แค่กๆ… เถ้าแก่ปู้ คืออย่างนี้นะ รางวัลของงานสมโภชร้อยครอบครัวในครั้งนี้ท่านจักรพรรดิจะทรงเลือกด้วยพระองค์เองจากคลังสมบัติหลวง เราจะรู้ก็ต่อเมื่อได้ผู้ที่ชนะแล้วเท่านั้น ด้วยเหตุนี้ข้าจึงตอบท่านไม่ได้เช่นกัน… แต่ข้ายืนยันได้ว่าท่านจะไม่ผิดหวังอย่างแน่นอน!” โอวหยางซงเหิงพูดด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจ พร้อมตบหน้าอกตนเองเพื่อให้คำมั่น
ปู้ฟางหลุบตาลงต่ำแสร้งทำเป็นคิ
