“ซู้ด!”
โอวหยางซงเหิงลูบเคราตนเอง ขณะคีบเส้นบะหมี่ขึ้นมายัดใส่ปาก แม้หน้าตาของบะหมี่แห้งคลุกจะดูน่าละเหี่ยใจเมื่อเทียบกับเนื้อตุ๋นตำรับจีนและซี่โครงเปรี้ยวหวาน… แต่ถึงอย่างไรเขาก็เสียเงินซื้อมันมา!
“โอ้!” รสชาติเข้มข้นของเส้นบะหมี่คลุกระเบิดในปากทันที ทำให้ดวงตาของโอวหยางซงเหิงเบิกกว้างด้วยความตกใจ เขาสูดบะหมี่เข้าปากแรงขึ้นอีกจนเส้นบะหมี่ไหลเข้าไปพร้อมเสียงดังซู้ด
ซอสที่เคลือบเส้นบะหมี่อยู่กระจายไปทั่วบริเวณ พร้อมด้วยกลิ่นที่ฟุ้งไปในอากาศ
แม้กลิ่นของบะหมี่แห้งคลุกจะไม่รุนแรงเท่าข้าวผัดไข่ และไม่น่าประทับใจเท่าเนื้อตุ๋นตำรับจีน แต่กลิ่นอ่อนๆ เช่นนี้กลับดูน่าสนใจมากขึ้นไปอีก ทันทีที่กินเข้าไปคำแรก เขาก็หยุดตนเองไม่ได้อีกต่อไป เสียงสูดเส้นบะหมี่ของโอวหยางซงเหิงดังก้องไปทั่วร้าน
โอวหยางเสี่ยวอี้กำลังซดซุปเต้าหู้หัวปลา รสชาติกลมกล่อมของมันกระจายตัวไปทั่วลิ้น ทำให้นางรู้สึกเหมือนกำลังฝันไป เด็กหญิงรู้สึกเหมือนตนเองกลายร่างเป็นปลาที่กำลังแหวกว่ายอยู่ในทะเลสีขาวน้ำนม และนานๆ ทีก็จะแวะเวียนไปแทะปะการังที่ทำมาจากเต้าหู้อย่างสุขสำราญใจ
“ซู้ด!”
ทันทีที่ได้ยินเสียงสูดเส้นบะหมี่ดังลั่น ภาพอันงดงามในมโนจิตของโอวหยางเสี่ยวอี้ก็แตกดังโพละในอากาศ ความรู้สึกน่ารำคาญใจดึงนางกลับมาให้อยู่ในโลกแห่งความเป็นจริง ทำให้ต้องหันไปมองบิดาของตนด้วยสีหน้าโกรธเคือง แล้วก็เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังตั้งหน้าตั้งตาสูดเส้นบ
