าวงแหวนปราณหายนะเศียรมังกรอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด!
หรือจะพูดให้เข้าใจง่ายขึ้นก็คือ อำนาจทำลายล้างของอภิมหาวงแหวนปราณหายนะเศียรมังกรอยู่ในมือเขา
ใบหน้าตกอกตกใจของเจ้ามู่เฉิงค่อยๆ เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มบาง “สมแล้วที่เป็นจักรพรรดิฉางเฟิ่ง ข้าประเมินเขาต่ำไปจริงๆ”
“แต่เขาคิดว่าจะทำลายผู้ฝึกตนจากสำนักมากมายให้ราบคาบโดยใช้เพียงอภิมหาวงแหวนปราณหายนะเศียรมังกร ด้วยสภาพที่เป็นเพียงเงาของร่างเดิมนี่น่ะรึ”
“ท่านพ่อ… นั่นท่านจริงๆ หรือขอรับ!” จีเฉิงเสวี่ยมองขึ้นไปบนฟ้า จ้องไปที่จีฉางเฟิ่งในรูปร่างมังกรเทพ เขารู้สึกประหลาดยิ่งนักเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังออกมาจากร่างมายา
“ข้าได้เลือกเจ้าเป็นผู้สืบทอดราชบัลลังก์ต่อจากข้าแล้ว หวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง” ร่างมายาของมังกรเทพพูดด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ ห่างเหินเย็นชาต่อสิ่งมีชีวิตน้อยใหญ่ในโลกมนุษย์
จีเฉิงเสวี่ยสูดหายใจเข้าลึกแล้วพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม
“ทำไมเล่า! ท่านพ่อ เหตุใดท่านจึงเลือกมัน!”
เสียงโกรธเกรี้ยวเต็มไปด้วยความขมขื่นดังขึ้นไม่ไกลออกไป ใบหน้าของอวี่อ๋องเปี่ยมด้วยความประสงค์ร้ายและความจงเกลียดจงชังรุนแรง ขณะตั้งคำถามต่อร่างมายาของมังกรเทพ
เขาไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย ไม่ว่าจะพยายามคิดอย่างไรก็ตาม จนทำให้เขายอมรับการตัดสินใจนี้ไม่ได้! บิดาของเขาใช้หลักเหตุผลใดในการเลือกจีเฉิงเสวี่ยเป็นผู้สืบทอดบัลลังก์ ทั้งที่ตัวหมอนี่เองแทบจะหลุดออกจากวงโคจร
