ฟากฟ้า
อวี่อ๋องที่คุกเข่าอยู่บนพื้นตัวสั่นเทาทันที เขาเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาอาฆาตพยาบาท จากนั้นก็คำรามก้องด้วยเสียงแห่งความพิโรธ “ทำไม!”
“อวี่อ๋อง!” สตรีนางหนึ่งจากสำนักสุขสามัคคีร้องขึ้นด้วยความตกใจ ไม่ไกลไปนั้น พลังปราณของหุนเชียนอวิ่นพลันสั่นสะท้าน เขาไม่อยากเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าแม้แต่น้อย
“ผนึกพลังปราณ ริบตำแหน่งราชา แล้วยังตัดสินให้เฝ้าสุสานหลวงเป็นเวลาสามปีรึ มันต่างอะไรกับการจองจำตรงไหน หากอวี่อ๋องถูกตัดสินโทษเช่นนี้จริง เขาคงจบเห่แน่แล้ว…”
เสียงคำรามอย่างโกรธแค้นของอวี่อ๋องสะท้อนก้องไปทั่วประตูมายาสวรรค์ เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบเหือดหายไป ดวงตาแดงก่ำเป็นสีเลือด ด้วยอุปนิสัยของอวี่อ๋อง เป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะยอมรับชะตากรรมนี้!
“โจมตี! ฆ่ามันให้หมด! สังหารไอ้มังกรเวรนี่เสีย! ข้าจีเฉิงอวี่ จะไม่ยอมรับชะตากรรมเช่นนั้นโดยเด็ดขาด!”
จีเฉิงอวี่เริ่มตะโกนอาละวาดเสียงดังก้อง บรรดาผู้ฝึกตนจากสำนักที่ยืนอยู่ไกลออกไปแสดงความลังเลออกมา
“หุนเชียนอวิ่น เจ้าลืมสิ่งที่ข้าสัญญาจะมอบให้ไปแล้วหรือ หากข้าไม่ได้เป็นจักรพรรดิ คำสัญญาที่ข้าบอกว่าจะมอบให้เจ้าจะไม่สำเร็จผลอย่างแน่นอน!” จีเฉิงอวี่ประกาศก้อง
ดวงตาของเหวยเซียงซื่อและหุนเชียนอวิ่น รวมถึงราชากระดูกที่เพิ่งลุกขึ้นจากพื้น เรืองแสงวาวโรจน์ทันที ทุกคนดูลังเล แต่สุดท้ายก็กัดฟันตัดสินใจครั้งใหญ่
ตูม ตูม ตูม!
เจ้าอเวจีปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง
