ันจ้องปู้ฟางเขม็ง ลิ้นสีชมพูของนางแลบออกมาเลียริมฝีปากอ่อนบาง “ในเมื่ออาหารโอสถทิพย์ใช้ไม่ได้… เช่นนั้นเจ้ามีสมุนไพรหรือไม่ จะใช้สมุนไพรระดับเจ็ดอย่างสมุนไพรโลหิตปักษาเพลิงก็ได้ อาการบาดเจ็บเช่นนี้รักษาได้อยู่แล้ว
“อันที่จริงแค่ปล้องเดียวก็น่าจะพอ” นางเอ่ย
ปู้ฟางยิ้มกริ่ม ชายหนุ่มคิดอยู่แล้วว่าสตรีผู้นี้จ้องสมุนไพรโลหิตปักษาเพลิงของเขาอยู่ หลังจากที่ได้สัมผัสโลหิตของนกปักษาเพลิงโบราณ สมุนไพรโลหิตปักษาเพลิงระดับเจ็ดก็มีฤทธิ์การคืนชีวิตที่ยอดเยี่ยมเหนือสิ่งใดทั้งปวง ถือเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดในการช่วยชีวิตจีเฉิงเสวี่ยในเวลานี้
ทว่าปู้ฟางกลับรู้สึกลังเลเล็กน้อย เขาตั้งใจจะเก็บสมุนไพรโลหิตปักษาเพลิงเอาไว้ต้มสุราที่จะเอาชนะ “ลมหายใจมังกร” ได้ เนื่องจากสมุนไพรระดับเจ็ดนั้นไม่ใช่สิ่งที่จะหามาได้ง่ายๆ
“เจ้าไม่ได้มาเพื่อเอาสมุนไพรโลหิตปักษาเพลิงรึ หากข้าใช้มันช่วยชีวิตเขา เจ้าก็เอาไปไม่ได้แล้วน่ะสิ” ปู้ฟางถามอย่างงุนงง
หนี่หยันยิ้มสว่างไสวให้ชายหนุ่ม จากนั้นก็ชี้ไปที่จีเฉิงเสวี่ยแล้วเอ่ย “กว่าข้าจะปลีกตัวออกจากสำนักได้นั้นยากเย็นแสนเข็ญนัก เจ้าคิดว่าข้ามาเพื่อแค่หาสมุนไพรโลหิตปักษาเพลิงรึ เอาไปใช้ช่วยชีวิตเขาเถอะ ข้าไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไรอยู่แล้ว ที่สำนักข้าก็มีสมุนไพรระดับเจ็ดมากพอใช้อยู่”
ปู้ฟางคิดหน้านิ่ง “เจ้าไม่เจ็บปวด… แต่ข้าเจ็บ”
แต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้คิดจะพูดอะไรกับนางอีก เขาหันไปมององค์
