ไป เราขึ้นไปข้างบนกันเถอะ เย่หนานบอกกับหลิงหลง
เมื่อขึ้นมาถึงชั้นสอง จำนวนคนก็ลดน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด
แต่ทว่า ก็ยังคงมีเสียงจอแจอยู่บ้าง
เย่หนานเดินนำขึ้นไปต่อ จนกระทั่งถึงชั้นสาม
อย่างไรก็ตาม การที่เย่หนานและหลิงหลงเดินขึ้นไปยังชั้นสาม
ทำให้ผู้คนทั้งชั้นหนึ่งและชั้นสอง ต่างมองตามด้วยความตกตะลึง
พี่หนาน ทำไมพวกเขาถึงมองเราแปลกๆ แบบนั้นล่ะ หลิงหลงถามด้วยความสงสัย
ช่างเถอะ เราขึ้นไปหาที่นั่งกินข้าวกันดีกว่า เย่หนานไม่สนใจสายตาเหล่านั้น
และแล้ว เมื่อขึ้นมาถึงชั้นสาม ดวงตาของเย่หนานก็เป็นประกาย
เวลานี้บนชั้นสาม มีลูกค้านั่งอยู่เพียงโต๊ะเดียว
บรรยากาศเงียบสงบ และ ตกแต่งได้อย่างงดงามวิจิตรตระการตา
ด้านหน้ามีเวทีการแสดง บนเวทีมีหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มกำลังบรรเลงดนตรีขับกล่อม
เมื่อเห็นเย่หนานและหลิงหลงเดินเข้ามา ลูกค้าสองคนที่กำลังนั่งทานอาหารอยู่ต่างก็ชะงักไป
ทั้งคู่มองมาที่ผู้มาใหม่ด้วยสีหน้าแปลกประหลาด
โต๊ะนั้นมีเพียงชายวัยกลางคนผู้หนึ่ง และหญิงสาวชุดแดงที่ดูงดงามเย้ายวนวัยประมาณยี่สิบปี
ดูจากการแต่งกายและบุคลิกฐานะของทั้งสองย่อมไม่ธรรมดา
ทว่า บัดนี้ทั้งสองต่างจ้องมองเย่หนานด้วยความประหลาดใจ
เจ้ารู
