หิมะพัดหมุนวนร่วงหล่นจากฟากฟ้า พร้อมด้วยเสียงลมฤดูหนาวกรรโชกหวีดหวิว ณ ส่วนลึกของจวนตระกูลเซียว มีทางเดินขนาดเล็กที่ตัดผ่านระหว่างจวนสองหลังซึ่งมุ่งหน้าไปสู่สถานที่ที่เงียบสงบ
ภายในห้องที่ตกแต่งอย่างโอ่อ่าสวยงาม สว่างไสวและอบอุ่นด้วยแสงเทียนและแสงจากเตาผิง มีกระถางธูปวางอยู่ตรงหน้าต่างที่เปิดอยู่ ปล่อยควันหอมกระจายไปทั่วห้อง
ร่างบอบบางในชุดคลุมขนสัตว์บนบ่านั่งอยู่ข้างๆ กระถางธูป นิ้วยาวสวยไร้ที่ติของนางกำลังบรรเลงพิณอย่างคล่องแคล่วเหมือนภูติจากต่างมิติ
เสียงพิณหวานไพเราะเสนาะหูราวเสียงหยดน้ำฝนตกกระทบใบบัว ทำให้ใครก็ตามที่ได้ฟังตกอยู่ในภวังค์
ใบหน้าของเซียวเยียนอวี่มีแววความเศร้าสร้อย นิ้วเรียวสวยของนางยังคงดีดพิณ แปรเปลี่ยนความรู้สึกออกมาเป็นบทเพลง ลูกผมปรกดวงตาของนาง บดบังใบหน้าที่สวยงามเหมือนเทพธิดาไปกว่าครึ่ง
เซียวเสี่ยวหลงเดินเข้ามาในห้อง พร้อมปัดเกล็ดหิมะที่ค้างอยู่บนเสื้อผ้าออกไป แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “พี่หญิง ท่านเล่นพิณในห้องท่านแม่อีกแล้ว ไม่กลัวว่าจะรบกวนการนอนของท่านแม่รึ”
เสียงพิณหยุดลง ตามมาด้วยเสียงทอดถอนใจ “หากเสียงพิณของข้ารบกวนการนอนของท่านแม่จริง ข้าคงมาเล่นทุกวันเป็นแน่”
เซียวเยียนอวี่เหลือบมองเซียวเสี่ยวหลงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ “เจ้านี่ ท่านพ่อไม่ได้ให้เจ้าฝึกปราณรึ เหตุใดยังมานั่งคุยเล่นสนุกสนานอยู่อีก”
“”ฮี่ๆ วันนี้ท่านพ่อไปหาองค์ชายสาม เลยให้ข้าพักได้ ช
