่วงนี้ข้าฝึกแต่ปราณจนปวดกระดูกไปหมดแล้ว เออจริงสิ เราไปกินอาหารที่ร้านเถ้าแก่ปู้กันไหม ไม่ได้ไปนานแล้วนะ ข้าอยากกินจนทนไม่ไหวแล้ว” เซียวเสี่ยวหลงเอ่ย
เซียวเยียนอวี่กลอกตาใส่น้องชาย นี่คงเป็นเหตุผลที่แท้จริงที่อีกฝ่ายมาหานางสินะ ใครบอกว่าไอ้หมอนี่เป็นนักฝึกปราณมากพรสวรรค์กัน ความจริงแล้วก็เป็นแค่คนตะกละเท่านั้นละ
“เจ้านี่มัน… หือ นั่นใครน่ะ!” ตอนที่เซียวเยียนอวี่กำลังดุเซียวเสี่ยวหลงอยู่นั้น สีหน้าของนางก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย นางหันหน้าไปมองนอกหน้าต่าง
ท่ามกลางพายุหิมะภายนอก ร่างร่างหนึ่งกำลังเดินอยู่บนสระน้ำที่กลายเป็นน้ำแข็ง ค่อยๆ ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ชุดคลุมสีดำของเขาโบกสะบัดอย่างรุนแรงในสายลมหนาว หมวกไม้ไผ่บดบังใบหน้าเอาไว้ไม่ให้ผู้ใดเห็น
แต่เมื่อเซียวเยียนอวี่และเซียวเสี่ยวหลงเห็นร่างนั้น รูม่านตาของทั้งสองก็หดแคบเล็กน้อย…
เซียวเยวี่ยก้าวเข้ามาในห้อง เขาถอดหมวกไม้ไผ่พร้อมพ่นไอขาวออกจากปาก สายตามองเซียวเยียนอวี่และเซียวเสี่ยวหลงที่กำลังจ้องมาด้วยความตื่นตะลึง จากนั้นชายหนุ่มก็ยิ้มออกมา
“ไม่ได้เจอกันเสียนาน” เสียงแหบห้าวของเซียวเยวี่ยดังขึ้น
แต่คำตอบที่ได้กลับเป็นกระแสพลังปราณที่พุ่งเข้ามาใส่ตัว
ใบหน้าของเซียวเยียนอวี่เต็มไปด้วยโทสะขณะจ้องมองเซียวเยวี่ย ส่วนเซียวเสี่ยวหลงก็จ้องชายหนุ่มตรงหน้าอย่างระแวดระวังเช่นกัน เขาไม่รู้เลยว่าเซียวเยวี่ยบุกมาที่จวนตระกูลเซียวเพราะอะไร
“เจ้ากลับมาทำไ
