วดคิ้วเมื่อได้กลิ่นนั้น ดวงตาเบื้องลึกมีรอยเย็นปรากฏขึ้น ร้านของเขานั้นมีกลิ่นอาหารหลากหลายรายการปะปนกัน เมื่อผสมเข้ากับกลิ่นนี้ บรรยากาศภายในร้านจึงเหม็นหึ่งราวกับอุจจาระหนูในหม้ออาหาร
“เจ้าขาว จับพวกนี้โยนออกไป” ปู้ฟางสั่งเสียงเย็น ชายหนุ่มหมดความอดทนในที่สุด
ดวงตาจักรกลของเจ้าขาวกะพริบ มันหายตัวไปจากจุดที่ยืนอยู่ทันทีหลังจากรับคำสั่งของปู้ฟาง
“เจ้าคิดจริงหรือว่าไอ้เศษเหล็กอ้วนนี่จะจัดการพวกเราสามคนได้ รู้สึกไหมเล่าว่าเลือดในกายเจ้ามันเริ่มเดือด รู้สึกไม่สบายตัวหรือไม่” เหวยเซียงซื่อถามด้วยรอยยิ้มและน้ำเสียงยั่วยวน
นางจับกระแสปราณจากเจ้าขาวไม่ได้เลยแม้แต่น้อย จึงคิดว่าเจ้าหุ่นยนต์ไม่น่าจะมีอะไรเป็นพิเศษ และดูแคลนมันอย่างสิ้นเชิง
ทว่าอึดใจต่อมา เหวยเซียงซื่อก็เห็นดวงตาของเจ้าขาวใหญ่ขึ้น ขณะที่ร่างของมันปรากฏขึ้นเบื้องหน้านางในพริบตา
เหวยเซียงซื่อตกใจไปชั่วขณะ จากนั้นก็พบว่าตนเองกำลังลอยอยู่ในอากาศเสียแล้ว…
แควก!
ตอนที่หญิงสาวกำลังลอยอยู่ในอากาศนั้นเอง นางก็รู้สึกถึงพลังอันน่ากลัวที่พุ่งเข้าใส่ร่าง ฉีกชุดบางเบาสีชมพูของนางออกเป็นชิ้นๆ เหลือไว้เพียงผ้าผูกหน้าอกแบบโบราณและกางเกงใน
ปัง!
พลังปราณที่สตรีทั้งสามสร้างขึ้นถูกลมพายุรุนแรงที่เจ้าขาวก่อด้วยการสะบัดแขนทำลายไป เหวยเซียงซื่อและลูกสมุนถูกโยนออกจากร้านทันทีด้วยสภาพกึ่งเปลือย
เสียงของหนักสามชิ้นตกกระทบพื้นหิมะดังปุติดๆ กัน
ตามมาด้
