วยเสียงกรีดร้องแหลมสูงจากในกองหิมะขาว เหวยเซียงซื่อคลานออกจากหิมะในชุดผ้ารัดหน้าอกและกางเกงใน ขาขาวเรียวยาวของนางขาวเหมือนหิมะ ร่างกายโค้งเว้าน่ามองเปิดเผยออกมาเต็มที่
เหวยเซียงซื่อหยิบชุดบางออกมาจากกระเป๋าคลังเก็บแล้วสวมเข้าไปอีกครั้ง ใบหน้าของนางเย็นเยียบ
นางถูกจับแก้ผ้าโยนออกจากร้าน ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยต้องอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีขนาดนี้มาก่อน นางอายเสียจนอยากตายแล้วเกิดใหม่ให้รู้แล้วรู้รอด
เหวยเซียงซื่อกระทืบเท้าบอบบางลงบนพื้น พลังปราณหลั่งไหลออกจากร่าง พัดเกล็ดหิมะรอบกายให้ปลิวกระจาย จากนั้นก็พุ่งเข้าใส่ร้านพร้อมด้วยผมที่ปลิวไสวอยู่เบื้องหลัง
เจ้าขาวยืนมองอยู่ที่ปากทางเข้าร้าน เมื่อเห็นว่าเหวยเซียงซื่อกำลังพุ่งเข้าใส่ตน ดวงตาของมันก็กะพริบแสงวาบก่อนที่จะปล่อยหมัดออกไป
ตูม! เหวยเซียงซื่อกระเด็นไปด้านหลัง กระแทกเข้ากับกำแพงอย่างจังจนร่างฝังเข้าไปในเศษอิฐ…
“พวกที่เข้ามาก่อความไม่สงบ… ต้องถูกกำจัดให้สิ้นซาก” เจ้าขาวพูดด้วยเสียงจักรกล จากนั้นดวงตาของมันก็กะพริบแสงสีม่วงวาบหนึ่งครั้ง ทำให้เหวยเซียงซื่อที่กำลังคลานออกซากกำแพงตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ…
น… น่ากลัวอะไรเช่นนี้!
ใบหน้าสวยของเหวยเซียงซื่อเปลี่ยนเป็นขาวซีด ดวงตาที่เหมือนนกปักษาเพลิงของนางดูหวาดกลัว หากนางยังมองไม่ออกว่าเจ้าขาวน่ากลัวเพียงใด ก็คงโง่บัดซบสิ้นดี…
ร้านใจไม้ไส้ระกำนี้น่ากลัวจริงเสียด้วย แค่หุ่นเชิดตัวเดียวก็อัดนาง
