ความตะกละแท้ๆ เชียว ชายหนุ่มไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี หากอาจารย์ผู้กินจุของพวกเขาไม่ได้สั่งอาหารทุกจานในร้านปู้ฟางมาลอง ทุกอย่างก็จะยังคงปกติสุขดี
ถังอิ่นทำได้เพียงยืนยันความจริงใจของพวกเขาเท่านั้น ขณะพยายามต่อต้านพลังกดดันจากเซียวเหมิง
ลำแสงในห้องค่อยๆ หดตัวลงเรื่อยๆ ในที่สุดผู้ฝึกตนในห้องก็บรรลุปราณสำเร็จเป็นที่เรียบร้อยแล้วกลับมาปกปิดพลังของตนเองเอาไว้อีกครั้ง ไม่นานนักลำแสงก็หายไปจนหมด…
ตึก ตึก ตึก
เสียงฝีเท้าดังขึ้น พร้อมร่างของเจ้ามู่เฉิงที่ค่อยๆ เข้ามาใกล้ ดวงตาของเขาหยีเล็ก รอยยิ้มเปื้อนใบหน้า
“แม่ทัพเซียว อย่าใจร้ายนักเลย ถึงอย่างไรเขาก็เป็นแขกบ้านแขกเมืองของพวกเรา การที่ผู้ฝึกตนจากสำนักความลับแห่งสวรรค์จะมาเยือนนครหลวงนั้นนับเป็นเรื่องยากมาก ในฐานะเจ้าบ้านพวกเราควรต้อนรับขับสู้เขาเป็นอย่างดี”
เสียงของเจ้ามู่เฉิงอ่อนโยนมาก เผยให้เห็นธาตุแท้ว่าเป็นคนเจ้าเล่ห์เพียงใด ท่าทีที่เย็นเหมือนน้ำนี้ทำให้คนอื่นไม่กล้าโกรธเคืองเขา
เซียวเหมิงโกรธเกรี้ยวเป็นอันมากทันทีที่เห็นหน้าเจ้ามู่เฉิง “ไอ้จิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์นี่มันเป็นขั้นนักพรตยุทธการระดับเจ็ด พวกเราทุกคนโดนมันหลอกมาตลอด… ไม่แปลกใจเลยว่าเหตุใดท่านจักรพรรดิจึงระวังพระองค์อยู่เสมอกับไอ้หมอนี่ตอนที่ยังมีพระชนม์ชีพอยู่ นั่นเพราะพระองค์รู้ดีว่าไอ้จิ้งจอกแก่นี่มันไม่ใช่เล่นๆ” เขาคิด
ชายผู้นี้มีปราณระดับเจ็ดขั้นนักพรตยุทธการ แต่กลับซ
