พันเก้าในร้านก็รู้แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นเขายังมั่นใจว่าระบบการรักษาความปลอดภัยของร้านนี้มั่นคงแน่นหนาอย่างแน่นอน
“ระบบ พอจะหาวัตถุดิบสองชนิดนี้มาให้ข้าซ้อมมือก่อนได้หรือไม่” ปู้ฟางถามเบาๆ
“ระบบหาให้ได้ หากนายท่านต้องการจะใช้วัตถุดิบสองชนิดนี้ นายท่านสามารถซื้อจากระบบได้” ระบบตอบเสียงขรึม “กล้วยไม้หัวใจพลอยม่วงราคาหนึ่งพันผลึก หอยเป๋าฮื้อปราณนภาราคาหนึ่งพันผลึก”
ใบหน้าของชายหนุ่มมืดมนลงทันที เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าระบบนั้นช่างเป็นทุนนิยมโดยแท้… มันถูกสร้างมาเพื่อช่วยให้เขาเป็นพ่อครัวเทพมิใช่หรือ เหตุใดจึงให้เปล่าไม่ได้เล่า
ปู้ฟางสูดลมเข้าปอดลึกแล้วเอ่ยถามอีกครั้ง “ระบบ… ลดราคาให้หน่อยได้หรือไม่”
“ไม่ได้ แต่เพื่อเพิ่มโอกาสในการทำอาหารโอสถทิพย์ให้สำเร็จ ระบบเสนอให้นายท่านซื้อวัตถุดิบชนิดอื่นที่มีคุณลักษณะใกล้เคียงกันเพื่อนำมาฝึกทำแทน วัตถุดิบเทียบเคียงได้แก่ สมุนไพรพลังปราณระดับสาม กล้วยไม้ปราณเพลิง และอสูรเวทสมุทรระดับสาม หอยเป๋าฮื้อปราณมืด ทั้งสองอย่างราคาร้อยผลึก”
ปู้ฟางอึ้งไปพักหนึ่ง เขาพูดอะไรไม่ออกกับตรรกะที่ไม่มีช่องโหว่ของระบบ
“ถ้าเช่นนั้นข้าขอสามชุดก็แล้วกัน” เพื่อให้มั่นใจว่าตนเองจะทำสำเร็จจริง ปู้ฟางจึงเลือกซื้อวัตถุดิบจากระบบ เงินที่ใช้ซื้อนั้นหักจากรายรับของร้าน
ชายหนุ่มรู้สึกเจ็บปวดหัวใจเป็นอันมาก เนื่องจากผลึกทุกชิ้นที่จ่ายไปมาจากระดับพลังปราณของเขา…
วัตถุดิบสำหรับสามจ
