กลางคนคิด
สีหน้าของถังอิ่นและลู่เซียวเซียวที่ยืนอยู่ข้างๆ หนี่หยันดูเหมือนกำลังขึ้นสวรรค์ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขาได้กลิ่นเนื้อหอมเข้มข้นขนาดนี้ ก่อนหน้านี้ทั้งสองเคยได้ชิมเนื้อย่างของปู้ฟางที่มีกลิ่นหอมมากเช่นกันขณะยังอยู่ในดินแดนป่ารกชัฏ รสชาติของเนื้อย่างนั้นอร่อยมากเสียจนทั้งสองยังจำได้ไม่ลืมจนทุกวันนี้
ปู้ฟางถือจานกระเบื้องที่มีไส้กรอกสามชิ้นอยู่บนนั้นเดินออกมา ไอร้อนยังคงกรุ่นออกจากผิวของไส้กรอก นอกจากนี้ยังมีกลิ่นที่หนาแน่นจนแทบจะกลายเป็นของแข็งผสมผสานกับพลังปราณจำนวนมากอีกด้วย
ชายหนุ่มแทบรอชิมไส้กรอกกลิ่นหอมเกินห้ามใจนี้ไม่ไหว เขาเดินออกจากห้องครัวมา แล้วก็เห็นคนสี่คนยืนอยู่ตรงปากทางเข้าร้านด้วยสีหน้าเหมือนกำลังขึ้นสวรรค์ ใบหน้าของชายหนุ่มดูงุนงงขึ้นมาเล็กน้อย ในใจก็คิดไปว่า “หา วันนี้มีคนมาเช้าขนาดนี้เลยรึ”
ปกติแล้วเวลาเช้าขนาดนี้ร้านของเขาจะยังไม่มีลูกค้า แม้แต่เจ้าอ้วนจินที่มาตรงเวลาทุกวันยังโผล่มาหลังจากนี้อีกสักพัก
“ศิษย์พี่! พวกข้าเองขอรับ!”
เมื่อถังอิ่นเห็นใบหน้าที่คุ้นตาและกลิ่นที่คุ้นจมูก ดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นทันที ชายหนุ่มโบกมือให้ปู้ฟางหยอยๆ
“หือ” ปู้ฟางมองไปที่ถังอิ่น หลังจากคิดอยู่สักพัก เขาก็จำได้ในที่สุดว่าเคยเห็นชายหนุ่มที่มายืนโบกมือให้เขาแต่เช้าขนาดนี้จากที่ไหน เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในดินแดนป่ารกชัฏตราตรึงใจเขาพอสมควรเลยทีเดียว
“อ้อ เจ้านี่เอง ไม่ได้
