เจอกันนาน มากินข้าวรึ เข้ามาสิ” ปู้ฟางพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ก่อนวางจานที่ถืออยู่ลงบนโต๊ะ
ดวงตาของมนุษย์ทั้งสี่และสุนัขอีกหนึ่งมองตามอิริยาบถของชายหนุ่ม ต่างจับจ้องไปที่จุดเดียวกัน ซึ่งก็คือโต๊ะตัวนั้น เสียงกลืนน้ำลายดังสะท้อนไปทั่วห้อง
ทุกคนก้าวขาเข้าร้านโดยไม่รู้ตัว ดวงตาจ้องเขม็งอยู่ที่ปู้ฟางผู้ซึ่งจัดแจงนั่งลงที่โต๊ะ ชายหนุ่มถือตะเกียบคู่หนึ่งเอาไว้ในมือแล้วกำลังจะเริ่มกิน
ปู้ฟางไม่ได้สนใจแม้แต่น้อยว่าสิ่งที่เขาทำอยู่จะทำให้คนอื่นคิดอย่างไร เขาเปิดปลายตะเกียบในมือออก จากนั้นก็ค่อยๆ คีบไส้กรอกชิ้นหนึ่งขึ้นมา ทันทีที่บีบตะเกียบเข้าหากัน กลิ่นหอมก็ไหลออกจากไส้กรอก
กลิ่นอาหารที่ลอยล่องอยู่ในอากาศพลันเข้มข้นขึ้นอีกขั้นทันที
ปู้ฟางค่อยๆ พิจารณาไส้กรอกในมือ จุดที่มีดตัดลงไปนั้นเรียบเนียนเป็นอย่างมาก ส่วนเนื้อที่อยู่ข้างในก็ทั้งอ่อนนุ่มและหอมหวน แค่มองไส้กรอกในตะเกียบเขาก็รู้สึกหิวจนทนไม่ไหวแล้ว
ชายหนุ่มกัดไส้กรอก ทันทีที่ฟันของเขากระทบกับผิวของไส้กรอก เสียงกรอบก็ดังก้องไปทั่วร้าน
ตอนที่ปู้ฟางกำลังกินไส้กรอกคำแรกนั้น เฉียนเป่าและคนอื่นๆ ก็อ้าปากหวอเล็กน้อยด้วยเช่นกัน ทั้งยังเลียริมฝีปากตัวเองอย่างไม่รู้ตัว…
ผิวสัมผัสของไส้กรอกเด้งมาก ส่วนภายนอกก็กรอบอร่อย เนื้อข้างในที่แสนอ่อนนุ่มเข้าโอบล้อมภายในปากของเขาเอาไว้ทันที กลิ่นไส้กรอกหอมควบแน่นอยู่ในปากเหมือนม่านหมอกที่ทำอย่างไรก็ไม่ยอมสลายหา
