ุขเหมือนได้ขึ้นสวรรค์
หนี่หยันหันกลับมาพอดี นางอยากถามปู้ฟางว่าเหตุใดราคาอาหารในร้านเขาจึงแพงจนเสียสติถึงเพียงนี้ แต่ก่อนที่จะได้พูดอะไร นางก็เห็นฉากที่ปู้ฟางให้ไส้กรอกเป็นอาหารสุนัขเสียก่อน…
ปู้ฟางเอาไส้กรอกที่อร่อยจนทำให้พวกเขาควบคุมตัวเองไม่ได้ให้สุนัขสีดำตัวใหญ่กิน… สุนัขสีดำตัวใหญ่… สุนัข!
“เจ้าทำบ้าอะไร… เหตุใดจึงให้สุนัขกินแต่ไม่ให้ข้ากิน” หนี่หยันพูดด้วยสีหน้าเย็นชา
ปู้ฟางลุกขึ้นยืนพร้อมหยิบจานและตะเกียบขึ้นมาเตรียมนำไปล้าง เมื่อได้ยินคำถามของนาง เขาก็หันไปมองผู้ถามด้วยสีหน้างุนงงก่อนเอ่ยตอบ “ไม่เห็นจะต้องมีเหตุผลอะไรเป็นพิเศษ เจ้าเป็นลูกค้า แต่มันไม่ใช่”
พอพูดจบเขาก็เดินดุ่มๆ เข้าครัวไป พอถึงปากประตูครัว ชายหนุ่มก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาจึงหันกลับมามองคนอื่นๆ ที่อยู่ในร้าน
“อ้อ ขอบอกไว้ก่อนแล้วกัน วันหนึ่งข้าขายไส้กรอกวัวมังกรพเนจรแค่สามชิ้นเท่านั้น หากอยากกินก็รีบสั่งก่อนของจะหมด”
…………………..
