มอนี่ให้ตายคามือ แต่เมื่อนึกถึงรสชาติที่น่าจะอร่อยเหาะของไส้กรอกที่ไอ้ขี้กะโล้นี่ทำ นางก็ทำเช่นนั้นไม่ลง
“เจ้าไม่ได้พกสมองมาจากบ้านด้วยรึ ดูที่รายการอาหารสิ” ชายหนุ่มเม้มปากแล้วคีบไส้กรอกขึ้นมาอีกชิ้น เขาโยนไส้กรอกเข้าปากจากนั้นก็เคี้ยวอย่างมีความสุข
เมื่อหนี่หยันเห็นสีหน้าสุขล้นของปู้ฟางที่กำลังกินไส้กรอกอย่างเอร็ดอร่อย นางก็รู้สึกอยากเดินไปเหยียบหน้าอีกฝ่ายยิ่งนัก นางพยายามอดทนต่อกลิ่นอันยั่วยวนของไส้กรอก แล้วเงยหน้าขึ้นมองรายการอาหารที่แขวนอยู่บนผนังร้าน ทันทีที่เห็นดวงตาคู่สวยก็เบิกกว้างขึ้นอีกครั้ง
“โฮ่ง!!”
แต่คราวนี้เจ้าดำโกรธมากแล้ว! “ไอ้เต่าถุยนี่กล้าดีอย่างไรมาทำเมินท่านสุนัขผู้สูงศักดิ์ผู้นี้! เหตุใดจึงยังไม่รีบเอาไส้กรอกแสนอร่อยมาปรนเปรอนายสุนัขเหนือหัวของเจ้าอีก!” มันคิด
ปู้ฟางมีสีหน้าเหม่อเหมือนตกอยู่ในภวังค์ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็ลูบหัวสุนัขผู้สูงศักดิ์แล้วพูดเสียงอ่อนโยน “หยุดเล่นได้แล้ว”
“ใครเล่นกับเจ้ากัน!” เจ้าดำคิดพร้อมเห่าด้วยความโกรธอีกครั้ง เสียงเห่าของมันเต็มไปด้วยโทสะและความอยากกินไส้กรอก “โฮ่ง!”
ปู้ฟางถอนใจอยู่ในอก เขารู้แล้วว่าตนเองคงไม่ได้กินไส้กรอกชิ้นสุดท้ายเป็นแน่ จึงลูบหัวเจ้าดำด้วยความแค้นแน่นใจ จากนั้นก็ส่งไส้กรอกสุดล้ำค่าชิ้นสุดท้ายให้มัน
ดวงตาของเจ้าดำเป็นประกาย ลิ้นห้อยออกนอกปาก แล้วกลืนไส้กรอกลงท้องทันทีในคำเดียว จากนั้นมันก็หรี่ตาทำสีหน้ามีความส
