ง
ชายหนุ่มพยักหน้าตอบพร้อมยัดไส้กรอกชิ้นที่ยังกินไม่หมดเข้าปาก
“ข้า… ขอชิมหน่อยได้หรือไม่” นางลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนถามออกมา
คนอื่นๆ เองก็มองปู้ฟางด้วยสายตาคาดหวังด้วยเช่นกัน กลิ่นของไส้กรอกนี้หอมจนทนไม่ไหว เป็นกลิ่นที่ทำให้ทุกคนยอมทิ้งความเป็นตัวเองเพื่อให้ได้กิน
ปู้ฟางมองนางแล้วพูดด้วยน้ำเสียงตายด้าน “ไม่”
หนี่หยันอึ้งไป ถังอิ่นพูดไม่ออก ทุกคนเงียบกริบ… มีเพียงเจ้าดำที่ไม่อึ้งอยู่ตัวเดียว มันเลียริมฝีปากและจ้องปู้ฟางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังดังเดิม
มีคนกล้าปฏิเสธนางด้วยหรือ หนี่หยันรู้สึกไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้นแม้แต่น้อย กี่ปีแล้วนะที่เรื่องเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับนาง
หนี่หยันถอดผ้าคลุมหน้าออก เผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามเหมือนนางฟ้านางสวรรค์ ริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้มแดงเรื่อของนางคลี่ยิ้ม ดวงตาสวยเหมือนดวงดาวมองไปที่ปู้ฟาง ก่อนเอ่ยถาม “เอาล่ะ… ข้าขอลองชิมได้หรือไม่”
หนี่หยันมั่นใจในความงามของตนเองมากกว่าความแข็งแกร่งเสียอีก นางมั่นใจมากว่าไม่มีใครในโลกหล้าจะอดรนทนได้เมื่อเห็นความงามของนาง
แต่คราวนี้นางคิดผิด ปู้ฟางเหลือบมองนางอีกครั้ง ดวงตาของเขาตกใจขึ้นมาแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยตอบด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึกดังเดิม “ไม่”
“เจ้า…” หนี่หยันแทบเป็นบ้า กล้าดีอย่างไรมาพูดจาเช่นนี้กับสาวงามอย่างนาง!
“ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็บอกมาเสียที ว่าข้าต้องทำอย่างไรถึงจะได้กินไส้กรอกนั่น…” นางรู้สึกอยากตบไอ้ห
