ก็คงไม่อาจทำสิ่งใดได้…
“ให้คนพาข้าไปที่ร้านเล็กๆ ของฟางฟางหน่อย ข้าสงสัยนักว่าร้านของพ่อครัวที่มีทักษะการใช้มีดยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้ จะขายอาหารแบบใดกัน” หนี่หยันเอ่ย
“อาหารของเถ้าแก่ปู้อร่อยแน่นอนขอรับ ติดแค่ว่าราคาแพงเอาเรื่องอยู่เท่านั้น…”
“ราคาสูงรึ เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา แค่นำทางพวกข้าไปก็พอ” ลู่เซียวเซียวที่เงียบมาตลอดพูดขึ้นในที่สุด พวกเขามีเงินเป็นถุงเป็นถังเลยทีเดียว
ในเมื่ออีกฝ่ายไม่สนใจใยดีเรื่องเงินแม้แต่น้อย เฉียนเป่าจึงอาสาพาพวกเขาไปที่ร้านอาหารในตรอกห่างไกลด้วยตัวเอง
…
หิมะขาวพัดพาหมุนวนอยู่บนท้องฟ้า ส่งเกล็ดน้ำแข็งกระจัดกระจายไปทุกแห่งหน ปกคลุมทั่วทั้งนครหลวงด้วยชั้นปุยนุ่นเย็นหนาสีเงิน
ทันทีที่ปู้ฟางเปิดไม้กระดาน อากาศหนาวพร้อมเกล็ดหิมะก็พัดเข้ามาในร้าน ทำให้ตัวเขาสั่นอยู่ชั่วขณะหนึ่ง
หลังจากที่ทำซี่โครงเปรี้ยวหวานให้เจ้าดำเสร็จ ชายหนุ่มก็เดินกลับเข้าครัวอีกครั้ง คราวนี้เขาเข้ามาเพื่อทำภารกิจสำคัญให้เสร็จลุล่วงในเช้าวันนี้
ปู้ฟางมีสีหน้าจริงจังมากขณะไปหยุดอยู่ตรงหน้าตู้ที่กำลังตากแห้งไส้กรอกวัวมังกรพเนจรอยู่ ทันทีที่เขาเปิดประตูตู้ กลิ่นเนื้อก็พุ่งออกมาพร้อมด้วยกลิ่นสมุนไพรที่เหมือนยา
ปู้ฟางยื่นมือออกไปกดไส้กรอกดูหนึ่งชิ้น รู้สึกได้ถึงแรงต้านที่ไส้กรอกผลักมาที่นิ้ว ซึ่งเป็นสัญญาณว่าไส้กรอกถูกตากแห้งถึงจุดที่เขาพอใจแล้ว ผิวของไส้กรอกค่อนข้างตึง ทั้งยังมีแรงผลักกลับเมื่
