“สมแล้วที่เป็นนครหลวงของจักรวรรดิวายุแผ่ว ถนนหนทางช่างมีอะไรให้ดูเยอะแยะเสียจริง ครื้นเครงกว่าสำนักโบราณเต่าล้านปีไกลปืนเที่ยงของเราเยอะ” หนี่หยันพึมพำขณะกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความสนอกสนใจ ร่างอ้อนแอ้นของนางซ่อนอยู่ภายในชุดคลุมตัวโคร่ง ขณะค่อยๆ เดินตัดผ่านถนนสายหลักของนครหลวง
ตอนนี้เป็นยามเช้าของวันหนึ่งในต้นฤดูหนาว สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านรวงมากมาย รวมถึงพ่อค้าแม่ค้าน้อยใหญ่ที่เร่ขายของมากมายหลากหลายขนาน เป็นบรรยากาศที่ครื้นเครงผิดหูผิดตาทีเดียว ดูเหมือนว่าหิมะที่พัดหมุนวนในอากาศนั้น ไม่ได้ทำให้ความกระตือรือร้นในการทำมาหากินของพ่อค้าแม่ค้าลดน้อยลงไปเลย
ถังอิ่นและลู่เซียวเซียวเดินตามหนี่หยันทุกฝีก้าวเพราะกลัวจะคลาดกับนางในฝูงชน อาจารย์ที่มีอุปนิสัยสุดหลวมของพวกเขาทั้งสองนั้นมีดีทุกอย่าง พรสวรรค์ในการฝึกปราณของนางยอดเยี่ยมมากเสียจนบรรลุปราณระดับเจ็ดขั้นนักพรตยุทธการแล้ว ความสามารถในการทำอาหารของนางเองก็เลิศเลอไม่แพ้กัน อาหารฝีมือนางนั้นกลิ่นหอมจนเหลือเชื่อเลยทีเดียว นอกจากนี้รูปร่างหน้าตาของนางยังสวยงามจนยากหาใครเทียบเทียม สิ่งเดียวที่เป็นจุดอ่อนแสนน่าหัวร่อคือ นางหลงทิศหลงทางเป็นอาจิณ
“อิ่นอิ่นน้อย เจ้าน่าจะเปิดร้านขายของในลานจัตุรัสกลางสำนักของเรานะ อาจจะได้เงินมากกว่าเดิมอีก แถมยังจะทำให้สำนักเราครื้นเครงมากขึ้นด้วย ข้าออกจากห้องมาทีไรไม่เห็นเคยเจอใครเดินไปเดินมาในสำนักเราเลย ช่
