าจะเริ่มจากความเร็วก่อน เรามีหัวไชเท้าอยู่สองร้อยหัวด้วยกัน ใครที่หั่นหัวไชเท้าร้อยหัวเสร็จก่อนคนนั้นเป็นผู้ชนะ” พ่อครัวเจ้าประกาศ
“หัวไชเท้า… อีกแล้วรึ” ปู้ฟางคิด มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มขณะมองกองหัวไชเท้าบนโต๊ะตรงหน้า จากนั้นก็ตอบเสียงเบา “ได้”
“เถ้าแก่ปู้ดูให้ดีเล่า! ข้าจะเริ่มแล้วนะ!” เมื่อพ่อครัวเจ้าได้ยินคำตอบของปู้ฟาง พลังนักสู้ในกายก็ระเบิดออกมาทันที ทำให้ชุดพ่อครัวเต็มยศของเขาโบกสะบัดไปมาอย่างองอาจ
พ่อครัวเจ้าคว้ามีดทำครัวออกมาอีกเล่มหนึ่ง เขาตั้งใจจะใช้มีดสองเล่มในการหั่นหัวไชเท้าไปพร้อมๆ กัน
เขาเริ่มจากการใช้มีดทำครัวตวัดหัวไชเท้าหัวหนึ่งมาวางบนเขียงก่อน จากนั้นก็เริ่มสับลงไปอย่างรวดเร็วเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ปัก ปัก ปัก… ภายในลมหายใจเดียว หัวไชเท้าทั้งหัวก็ถูกหั่นเป็นชิ้นบางเท่ากัน หลังจากที่หั่นหัวไชเท้าหัวแรกเสร็จ พ่อครัวเจ้าก็เตรียมหัวที่สองต่อไป
สมแล้วที่เป็นพ่อครัวที่ใช้เวลาหลายสิบปีในการสั่งสมประสบการณ์การใช้มีด พ่อครัวเจ้าเป็นพ่อครัวที่จัดได้ว่าพิชิตทักษะการใช้มีดทำครัวได้อย่างแท้จริง และได้เดินทางมาถึงจุดที่พ่อครัวแม่ครัวหลายต่อหลายคนได้แต่ฝันถึงแล้ว ความจริงที่ว่าเขาใช้มีดสองเล่มในการหั่นแต่ยังสามารถควบคุมความแม่นยำได้นั้น เป็นเรื่องยากมากถึงมากที่สุดสำหรับใครหลายคน นี่ยังไม่พูดถึงความเร็วที่เร็วจนน่าเหลือเชื่อของเขาจนหลายคนมองตามไม่ทันด้วยซ้ำ
พ่อครัวเจ้าหั่นหัวไชเท
