งไปมาอยู่สักพักหนึ่งก่อนนิ่งสนิ่ท ปู้ฟางก็แข่งขันรายการแรกเสร็จ
เวลาที่เขาใช้… คือสี่ลมหายใจ นี่รวมถึงเวลาที่เขารอให้หัวไชเท้าตกลงมาในตะกร้าจนครบด้วย
ตอนนั้นเองทั้งตรอกก็เงียบสงัดจนหากมีเข็มตกคงได้ยินกันถ้วนทั่ว ทุกคนจ้องไปที่ปู้ฟางด้วยสายตาเหม่อลอย รอยยิ้มมั่นอกมั่นใจบนใบหน้าของพ่อครัวเจ้าแข็งทื่อไปทันที เขาดูกลายเป็นตัวตลกในสายตาทุกคนภายในพริบตา
สีหน้าของปู้ฟางยังคงเรียบเฉย พ่อครัวเจ้ารู้สึกราวกับกำลังถูกจับแก้ผ้าประจานต่อหน้าสาธารณชน… “ให้ตายเถิด! นั่นน่ะหรือที่เจ้าเรียกว่าทักษะการใช้มีด มันต่างจากโกงซึ่งๆ หน้าตรงไหนกันนี่!”
………………….
