“เจ้าอยากลองชิมใช่ไหมเล่า”
โอวหยางเสี่ยวอี้พูดพร้อมหัวเราะหึๆ ในลำคอ นางใช้ตะเกียบคีบซี่โครงราดซอสเปรี้ยวหวานสีส้มอมเหลืองขึ้นมา โบกไปมาตรงหน้าหยางเฉิน
ในตอนนั้นหยางเฉินกำลังถูกกลิ่นของซี่โครงเปรี้ยวหวานยั่วยวนจนไม่ได้สติ เขาละสายตาไปไหนไม่ได้แม้แต่น้อย สีส้มอมเหลืองสวยของซี่โครงเปรี้ยวหวานยั่วน้ำลายเกินไป จนรู้สึกได้ว่าท้องของตนเองว่างเปล่าเสียจนหิวมวนด้วยความอยากกินขึ้นมา
“อยากกินก็สั่งเองสิ! ฮึ! นี่มันของข้า!” เมื่อโอวหยาเสี่ยวอี้เห็นหยางเฉินน้ำลายไหล นางก็รู้สึกยินดีปรีดากระดี๊กระด๊าขึ้นมาทันที นางแสดงสีหน้าสะใจเช่นผู้ชนะก่อนจะยัดซี่โครงเปรี้ยวหวานเข้าปากหมดทั้งชิ้นในคำเดียว ดวงตาหยีเป็นรูปจันทร์เสี้ยวดูน่ารัก
หยางเฉินโกรธเกรี้ยวเป็นอันมาก เขารู้อยู่แล้วว่าเด็กนี่ตั้งใจกวนประสาทเขา แต่ก็ต้องยอมรับว่ากลิ่นซี่โครงเปรี้ยวหวานนั้นหอมเกินห้ามใจจริงๆ เขาไม่เคยได้กลิ่นอะไรที่หอมจนทำให้ประคองสติไว้ไม่อยู่เช่นนี้มาก่อนเลย
หยางเฉินคิดว่าตนเองควรจะสั่งซี่โครงเปรี้ยวหวานด้วย แต่ก็ลังเล เนื่องจากสั่งเนื้อตุ๋นตำรับจีนไปเรียบร้อยแล้ว สุดท้ายเด็กชายจึงล้มเลิกความคิดนี้ และตัดสินใจจะลองชิมเนื้อตุ๋นก่อนค่อยตัดสินใจอีกที หยางเฉินหันหน้าไปมองทางอื่นเพื่อสะกดความอยากของตนเองไว้ ไม่ยอมมองโอวหยางเสี่ยวอี้ที่กำลังกินซี่โครงเปรี้ยวหวานอย่างเอร็ดอร่อย
“ง่ำๆ” โอวหยางเสี่ยวอี้รู้สึกขบขันเป็นอันมาก ขณะมองห
