ยางเฉินที่เลือกหลับตาลงเพื่อจะได้ไม่ต้องดูนางกิน ด้วยเหตุนี้นางจึงตั้งใจเคี้ยวเสียงดังๆ อย่างมีความสุข ในเมื่อหยางเฉินไม่อยากมอง ก็ให้เขาฟังแทนก็แล้วกัน
นี่ถือเป็นการทรมานที่โหดร้ายสุดๆ สำหรับหยางเฉิน มันแย่เสียยิ่งกว่าการบังคับให้เขาฝึกพลังกายสิบครั้งท่ามกลางหิมะเสียอีก
ใกล้ๆ กันนั้น ซงเถากำลังสังเกตการณ์ทั้งสองคนอยู่ แต่เมื่อเขาเห็นซี่โครงเปรี้ยวหวานตรงหน้าโอวหยางเสี่ยวอี้ ก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้เช่นกัน กลิ่นของมันหอมเกินไปจนทนไม่ไหว แม้อาหารร้านนี้จะแพงจริงสมคำร่ำลือ แต่ก็มีเหตุผลที่ทำให้ต้องตั้งราคาเช่นนี้
น่าเสียดายที่ซี่โครงเปรี้ยวหวานจานนี้ราคาสูงถึงห้าสิบผลึก แค่คิดถึงผลึกห้าสิบผลึกที่จะลอยลิ่วออกจากกระเป๋าเขาไปหากสั่งซี่โครงเปรี้ยวหวาน ซงเถาก็หดหู่จนกินอะไรไม่ลงแล้ว
หยางเฉินอดทนแรงยั่วของซี่โครงเปรี้ยวหวานได้จนปู้ฟางเดินออกจากครัวมาอีกครั้ง เขาตื่นเต้นขึ้นทันทีเมื่อได้เห็นเนื้อตุ๋นตำรับจีนสีแดงสวยงามเหมือนอัญมณีล้ำค่า พร้อมด้วยไอสีขาวฉุย
“นี่เนื้อตุ๋นตำรับจีนที่สั่ง กินให้อร่อย” ปู้ฟางพูดเสียงนิ่ง หากเทียบกับความกระตือรือร้นของหยางเฉินแล้ว ท่าทางของปู้ฟางดูจืดไปสนิทเลย
ดวงตาของหยางเฉินจับจ้องไปที่เนื้อตุ๋นตำรับจีนตรงหน้า เนื้อตุ๋นเป็นประกายสวยเหมือนอัญมณีสีแดงเลอค่า มันสว่างระยิบระยับภายใต้แสงไฟของร้าน ดูสวยงามเหมือนงานศิลปะล้ำค่าจนเขาไม่กล้ากิน
แต่ความหิวก็ชนะทุกอย่าง สุดท้า
