ยหยางเฉินก็ตัดสินใจเลิกชื่นชมความงามของอาหารตรงหน้า เขาหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบเนื้อตุ๋นตำรับจีนหนึ่งชิ้น ทันทีที่ตะเกียบกดลงไปบนเนื้อตุ๋น น้ำชุ่มฉ่ำสีใสก็ไหลออกจากเนื้อ พร้อมด้วยกลิ่นหอมตลบอบอวล
ทันทีที่เอาเนื้อเข้าปาก รสหวานอ่อนๆ พร้อมด้วยรสชาติเข้มข้นของเนื้อก็กระจายไปทั่วปากเด็กชาย ร่างทั้งร่างของหยางเฉินราวกับถูกห่อหุ้มไปด้วยรสชาติอร่อยล้ำของเนื้อ ชั้นแรกของเนื้อกวางนั้นมันแต่ไม่เยิ้ม มันเด้งดึ๋งและให้รสสัมผัสสุดยอดเยี่ยม เมื่อหยางเฉินกัดไปถึงจุดที่มีเนื้อไร้มันซึ่งควรจะแข็ง เขากลับสัมผัสได้ถึงความนุ่มละมุนลิ้นที่ไม่ได้คาดคิด เนื้อทั้งชิ้นหายเข้าไปในปากภายในคำเดียว
“อ… อร่อยมาก!” หยางเฉินพึมพำเหมือนต้องมนต์ เขามองจานเนื้อตุ๋นตำรับจีนตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ มีเนื้อตุ๋นตำรับจีนที่อร่อยสุดยอดถึงเพียงนี้อยู่ในโลกด้วยหรือ เมื่อเทียบกับเนื้อตุ๋นตำรับจีนที่หยางเฉินเคยกินที่ร้านปักษาเพลิงนิรันดร์แล้ว ความแตกต่างนั้นช่างเหมือนฟ้ากับเหวไม่มีผิด!
แค่เนื้อชิ้นเดียวก็ทำให้หยางเฉินยอมสยบได้แล้ว ดวงตาของโอวหยางเสี่ยวอี้โค้งมากขึ้นอีก นางคีบซี่โครงเปรี้ยวหวานขึ้นมาอีกชิ้นแล้วโยนเข้าปาก แก้มป่องขณะเคี้ยวตุ้ยๆ
“ฮึ! ข้าก็บอกแล้วอย่างไร ว่าอาหารของนายท่านตัวเหม็นนี่ละอร่อยที่สุดแล้ว!”
หยางเฉินจึ๊ปาก เขารู้สึกเหมือนก่อนหน้านี้ตนเองยังไม่ได้ตั้งใจลิ้มรสเนื้อตุ๋นตำรับจีนอย่างจริงจัง จึงคีบขึ้นมาอีกชิ้น
