แล้วโยนเข้าปาก เด็กชายกลืนเนื้อลงท้องไปในคำเดียว… ดวงตาเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ เขาคีบเนื้อขึ้นมาอีกชิ้นแล้วโยนเข้าปากอย่างมีความสุข จากนั้นก็กลืนลงท้องไปในคำเดียว
หยางเฉินตั้งหน้าตั้งตากินต่อไปด้วยท่าทางเช่นนี้ เนื้อชิ้นแล้วชิ้นเล่าหายลงท้องเข้ไปอย่างหยุดไม่ได้ เมื่อปู้ฟางเดินออกมาจากห้องครัวอีกครั้งพร้อมข้าวผัดไข่ เนื้อตุ๋นตำรับจีนก็หายไปหมดจานแล้ว
“นี่ข้าวผัดไข่ที่สั่ง กินให้อร่อย” ปู้ฟางพูดพร้อมวางจานข้าวผัดไข่เรืองแสงสีทองลงตรงหน้าซงเถา
ซงเถาที่ทรมานจนไส้แทบขาดรีบหยิบช้อนกระเบื้องขึ้นมาโดยไม่พูดอะไร แล้วตักข้าวขึ้นมาพูนช้อนทันที ตอนที่ช้อนเจาะลงไปในข้าวผัดไข่นั้น กลิ่นไข่และข้าวก็พุ่งขึ้นใส่หน้า ไอน้ำเข้าโอบล้อมใบหน้าของซงเถา ส่งให้เขาพลันเข้าสู่โลกแห่งอาหารอร่อยแสนน่าหลงใหล
แม้ราคาของข้าวผัดไข่ชามนี้จะไม่จัดว่าแพงมาก และวิธีการทำก็เรียบง่าย แต่กลิ่นที่ส่งออกมากลับรุนแรงมากเมื่อเทียบกับความเรียบง่ายของมัน และเหตุผลก็อยู่ที่ชนิดของไข่ที่เลือกใช้ มันเป็นไข่ที่ส่งกลิ่นหอมเป็นพิเศษเมื่อนำไปผัด
ไม่มีใครทานทนอำนาจของกลิ่นข้าวผัดไข่หอมหวนได้ ซงเถาและหยางเฉินเองก็เช่นกัน
หลังจากที่กินเข้าไปคำแรก ซงเถาก็สูญเสียการควบคุมตนเองไปโดยสิ้นเชิง เขาลำเลียงข้าวผัดช้อนแล้วช้อนเล่าเข้าปาก เคี้ยวแล้วกลืนไม่หยุด รสชาติอร่อยของข้าวผัดไข่สะกดเขาเอาไว้ได้อยู่หมัด จนลืมไปสนิทว่าตนเองมาที่ร้านแห่งนี
