้เพื่ออะไร
อึดใจเดียวข้าวผัดไข่ทั้งชามก็อันตรธานไป ชามที่เคยเต็มไปด้วยข้าวผัดไข่ถูกเลียจนสะอาด ไม่เหลือแม้แต่ข้าวสักเมล็ด
“อร่อย!” ซงเถาวางชามลงแล้วแลบลิ้นเลียปาก เขาไม่ได้คาดคิดเลยว่าข้าวผัดไข่ที่สั่งจะอร่อยถึงเพียงนี้ แค่ชามเดียวนั้นไม่พอจะทำให้เขาอิ่มได้แม้แต่น้อย
“เถ้าแก่ ข้าขอข้าวผัดไข่อีกชาม!” รสชาติที่อร่อยล้ำทำให้ซงเถาซึ่งเป็นคนตระหนี่โดยธรรมชาติ ถึงกับยอมแหกกฎการใช้เงินของตนเอง และตะโกนสั่งข้าวผัดไข่อีกชาม
“เจ้าต้องสั่งจานอื่น เพราะว่าวันนี้เจ้าสั่งข้าวผัดไข่ไปแล้ว กฎของร้านไม่อนุญาตให้สั่งซ้ำในวันเดียว” ปู้ฟางเหลือบตามองแล้วเอ่ยตอบ
ซงเถาชะงักไปชั่วครู่ จากนั้นก็จำกฎที่เขียนอยู่บนรายการอาหารบนผนังได้ เขารู้สึกหดหู่ขึ้นมาทันที… จากนั้นก็เหมือนจะจำได้ว่าตนเองมาที่ร้านแห่งนี้เพื่ออะไร เขามาที่นี่เพื่อลักพาตัวหยางเฉินและโอวหยางเสี่ยวอี้อย่างไรเล่า
ด้วยเหตุนี้ซงเถาจึงสะกดความอยากของตนเองไว้ แล้วหยิบผลึกออกมาหนึ่งผลึกด้วยความระมัดระวัง เขาวางผลึกไว้บนโต๊ะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความลังเล ก่อนหันหลังเดินจากไป
ปู้ฟางมองซงเถาที่กำลังออกจากร้านไปด้วยสีหน้างุนงง เมื่อกี้หมอนี่ไม่ได้บอกว่าจะสั่งอีกจานรึ
พอออกจากร้านไป ซงเถาก็ไม่ได้หนีไปไหนไกล เขาไปหาจุดสบายๆ ห่างจากทางเข้าตรอกไปเล็กน้อยเพื่อนั่งยองๆ ซงเถาไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามในร้าน แต่ทันทีที่เด็กพวกนั้นออกมาจากร้าน… เขาจะรีบจับตัวทั้งสองคนก
